Το διάστημα Σεπτέμβρη–Δεκέμβρη 2025 η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου δεν έμεινε ούτε θεατής, ούτε ουρά κανενός. Παρενέβη ανοιχτά και συγκρουσιακά απέναντι στην κυβέρνηση, στη δημοτική αρχή, στις ιδιωτικοποιήσεις, στην υποστελέχωση, στην εργοδοτική αυθαιρεσία και στον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ως παράταξη δεν έμεινε σε καταγγελίες γενικού τύπου, αλλά σύνδεσε την πολιτική αντιπαράθεση με συγκεκριμένα εργασιακά ζητήματα, με αιτήματα, με παρεμβάσεις και ανοιχτό κάλεσμα σε οργάνωση και αγώνα.

Ο Σεπτέμβρης άνοιξε με καθαρό πολιτικό στίγμα. Η Εργατική Πρωτοπορία πήρε θέση υπέρ της απεργιακής απάντησης απέναντι στον αποκαλούμενο «νόμο των σκλάβων», καταγγέλλοντας την κυβέρνηση για τη νομιμοποίηση 13ωρου και 16ωρου και στρέφοντας ταυτόχρονα τα πυρά της στον εργοδοτικό συνδικαλισμό της ΓΣΕΕ και του Εργατικού Κέντρου. Στον ίδιο μήνα άσκησε εσωτερική συνδικαλιστική κριτική για την αδράνεια του Δ.Σ. του Συλλόγου, κατήγγειλε πως οι εργατοτεχνίτες δεν έβλεπαν στην πλατφόρμα την προσαύξηση της κανονικής άδειάς τους κατά 3 ημέρες όπως προβλέπεται από την ΕΣΣΕ της ΠΟΕ-ΟΤΑ, και συνέδεσε τις κυβερνητικές εξαγγελίες για τις Πολεοδομίες με νέες «γαλάζιες μπίζνες» και με νέα πεδία ιδιωτικοποίησης.

Αυτό που ξεχώρισε τον Σεπτέμβρη ήταν πως η παράταξη δεν αντιμετώπισε τα ζητήματα ως ξεχωριστά επεισόδια, αλλά ως πλευρές της ίδιας επίθεσης με περισσότερη εκμετάλλευση στην εργασία, με περισσότερη ιδιωτικοποίηση στις υπηρεσίες και με περισσότερη διάλυση στα συλλογικά όργανα. Για αυτό και η γραμμή, η οποία αναδείχθηκε ήταν σαφής: καμία εμπιστοσύνη σε κυβέρνηση, εργοδοσία και συνδικαλιστικές ηγεσίες που βάζουν πλάτη, αλλά στήριξη της απεργίας, υπεράσπιση των δικαιωμάτων και πίεση από τα κάτω.

Ο Οκτώβρης ήταν ο πιο πυκνός μήνας του τετραμήνου και ανέδειξε ακόμα πιο καθαρά τη φυσιογνωμία της παράταξης. Από τη μία, άνοιξε το μέτωπο της αλληλεγγύης απέναντι στις διώξεις για την ανακοίνωση υπέρ της Παλαιστίνης, με την Εργατική Πρωτοπορία να παρουσιάζει τη δίωξη του Συλλόγου ως επίθεση που πρέπει να απαντηθεί με συλλογική στήριξη. Από την άλλη, παρενέβη για την κατάσταση στην ΥΔΟΜ και στις υπηρεσίες του Δήμου, καταγγέλλοντας υποστελέχωση, διοικητική απαξίωση και προσπάθεια μετακύλισης πολιτικών ευθυνών στους υπηρεσιακούς παράγοντες. Την ίδια στιγμή άνοιξε και το ζήτημα του ΚΔΑΠ-μεΑ «Πνοή», μιλώντας για 22 οικογένειες παιδιών με αναπηρία που βρέθηκαν «στον αέρα» λόγω στελέχωσης και διοικητικής ανεπάρκειας.

Παράλληλα, υπήρξαν και ουσιαστικές παρεμβάσεις για τις συνθήκες εργασίας. Καταγράφονται αιτήματα για άμεσα μέτρα ασφαλείας στους χώρους των συνεργείων των Τεχνικών Υπηρεσιών, για ενημέρωση σχετικά με τη νομιμότητα εγκατάστασης και λειτουργίας καμερών στους χώρους εργασίας, για εγκατάσταση και συντήρηση φαρμακείων πρώτων βοηθειών, αλλά και συνολικότερη πίεση για «απλά και εύκολα» αιτήματα που, κατά την παράταξη, θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν άμεσα εάν υπήρχε πολιτική βούληση. Στον ίδιο μήνα συνεχίστηκε και η ανοιχτή σύγκρουση με την πλειοψηφία του Συλλόγου (Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή), με το επιχείρημα πως επτά μήνες μετά τις εκλογές όχι μόνο δεν υπήρξε βελτίωση, αλλά η κατάσταση χειροτέρευσε.

Ο Νοέμβρης συνέχισε σε ακόμα πιο επιθετικό πολιτικό τόνο απέναντι στη δημοτική αρχή. Η Εργατική Πρωτοπορία κατήγγειλε πως μέσα σε 20 μήνες η εργοδοσία κατάφερε να παραδώσει τον Δήμο Ρόδου στα ιδιωτικά συμφέροντα, να αυξήσει τα ελλείμματα, να διαλύσει υπηρεσίες και να φορτώσει το κόστος στους δημότες. Στο ίδιο διάστημα επανήλθε δυναμικά στο ζήτημα του γάλακτος και των ΜΑΠ, καταγγέλλοντας πως ενώ η δημοτική αρχή διαφήμιζε πως «λεφτά υπάρχουν», εξακολουθούσε να χρωστά στους εργαζόμενους αποτίμηση σε χρήμα για ΜΑΠ και γάλα παλαιότερων ετών και δεν ικανοποιούσε το αίτημα για την ετήσια χρηματική παροχή γάλακτος του 2025. Η καταγγελία για τη συστηματική μη χορήγηση της νόμιμης παροχής γάλακτος δείχνει πως η παράταξη αντιμετώπισε το θέμα όχι ως λογιστική εκκρεμότητα, αλλά ως διαρκή παραβίαση υποχρεώσεων υγείας και ασφάλειας.

Μέσα στον ίδιο μήνα η παράταξη πήρε θέση και στο επίπεδο του ευρύτερου δημοσιοϋπαλληλικού κινήματος, στηρίζοντας το ψηφοδέλτιο της Ανεξάρτητης Κίνησης Δημοσίων Υπαλλήλων στις εκλογές του Νομαρχιακού Τμήματος Δωδεκανήσου της ΑΔΕΔΥ. Το στίγμα εδώ ήταν καθαρό: υπέρ ενός «ακηδεμόνευτου» συνδικαλισμού, υπέρ κοινών εργατικών κινητοποιήσεων χωρίς κομματική περιχαράκωση, και απέναντι στην εργοδοτική και κυβερνητική υποταγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Στην ίδια λογική εντάσσεται και η καταγγελία για τις αναιτιολόγητες μετακινήσεις μηχανικών της Δνσης Μεσαιωνικής Πόλης, οι οποίες αναδεικνύουν όχι μόνο τη νέα στοχοποίηση του κλάδου, αλλά και τα ιδιωτικά συμφέροντα στις ιδιωτικοποιήσεις.

Ο Δεκέμβρης έκλεισε το τετράμηνο με συνδυασμό θεσμικής παρέμβασης, πολιτικής σύγκρουσης και άμεσης στήριξης των εργαζομένων. Κατατέθηκε προσφυγή κατά της ιδιωτικοποίησης των δημοτικών συγκοινωνιών, με σαφή αναφορά στην Απόφαση 935/2025 της Δημοτικής Επιτροπής και στον προϋπολογισμό του σχετικού διαγωνισμού που, με προαίρεση, έφτανε τα 6,43 εκατ. ευρώ με ΦΠΑ. Παράλληλα, η παράταξη συνέδεσε τον κρατικό προϋπολογισμό, την αντιλαϊκή πολιτική και τις ιδιωτικοποιήσεις με την ανάγκη για απεργία και ξεσηκωμό, ενώ στο 39ο Συνέδριο της ΑΔΕΔΥ κατήγγειλε δημόσια τη στάση της ΔΑΣΟΤΑ και της Συνδικαλιστικής Ανατροπής για τις διώξεις μετά την κινητοποίηση κατά του Crown Iris, για τις ιδιωτικοποιήσεις «μαμούθ» στην καθαριότητα των 89 εκατ. ευρώ και για την slapp αγωγή των 90.000 ευρώ εις βάρος του επικεφαλής της παράταξης .

Την ίδια στιγμή, ο Δεκέμβρης έδειξε πως η Εργατική Πρωτοπορία δεν παρεμβαίνει μόνο στα «μεγάλα» πολιτικά ζητήματα, αλλά και στα άμεσα προβλήματα των συναδέλφων. Με αφορμή την κακοκαιρία της 5ης Δεκεμβρίου, ανήρτησε ενημέρωση για τη δυνατότητα νόμιμης απουσίας από την εργασία και κατέθεσε αίτημα για δικαιολογημένη μη προσέλευση λόγω δυσμενών καιρικών συνθηκών. Έτσι, το πολιτικό και αγωνιστικό στίγμα συνοδεύτηκε και από άμεση πρακτική παρέμβαση σε υπαρκτό υπηρεσιακό ζήτημα.

Συνολικά, προκύπτει πως η παράταξη κινήθηκε σε πέντε σταθερούς άξονες: σύγκρουση με την κυβερνητική αντεργατική πολιτική, αντίσταση στις ιδιωτικοποιήσεις και την παράδοση δημοτικών υπηρεσιών σε συμφέροντα, υπεράσπιση των άμεσων δικαιωμάτων των εργαζομένων όπως γάλα, άδειες και ασφαλείς συνθήκες εργασίας, αλληλεγγύη απέναντι σε διώξεις και καταστολή, και ανοιχτή αντιπαράθεση με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό και τη γραφειοκρατία μέσα στα συλλογικά όργανα.

Η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου δεν λειτούργησε ως δύναμη εκτόνωσης, αναμονής ή διαμεσολάβησης. Λειτούργησε ως δύναμη αποκάλυψης, πίεσης, αγώνα και σύγκρουσης. Με αυτό το νήμα πρέπει να συνεχίσουμε, με ακόμα μεγαλύτερη παρουσία στους χώρους εργασίας, με γενικές συνελεύσεις, με οργάνωση από τα κάτω, με αλληλεγγύη και με ανοιχτή αναμέτρηση απέναντι σε κυβέρνηση, σε δημοτική αρχή, σε εργολάβους και στις υποταγμένες συνδικαλιστικές ηγεσίες (Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ Ρόδου).