Το πρώτο τετράμηνο του 2026 η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου έδωσε μια σταθερή μάχη σε πολλά μέτωπα: για τα άμεσα δικαιώματα των εργαζομένων, για την υπεράσπιση των κοινωνικών δομών, απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, απέναντι στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, απέναντι στην κυβερνητική πολιτική που γεννά ανασφάλεια, αυταρχισμό και υποβάθμιση της εργασίας. Δεν περιοριστήκαμε σε ανέξοδες διαπιστώσεις. Καταθέσαμε αιτήματα, υπομνήματα, καταγγελίες, προτάσεις, ενημερωτικά σημειώματα και δημόσιες παρεμβάσεις, επιδιώκοντας να οργανωθεί αντίσταση εκεί που οι παρατάξεις Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή και ΔΑΣΟΤΑ Ρόδου επέλεγαν τη σιωπή, την αδράνεια και την προσαρμογή στις εργοδοτικές και κυβερνητικές πολιτικές.

Τον Ιανουάριο μπήκαμε μπροστά για τα άμεσα και χειροπιαστά ζητήματα των εργαζομένων του Δήμου Ρόδου. Αναδείξαμε το θέμα της ετήσιας παροχής γάλακτος και των ΜΑΠ, υπενθυμίζοντας πως είχαν ήδη κατατεθεί σχετικές καταγγελίες στην Επιθεώρηση Εργασίας, πιέσαμε για απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου για την καταβολή του γάλακτος των ετών 2025 και 2026, και ταυτόχρονα αποκαλύψαμε πως πίσω από τα προσχήματα της «διαδικασίας» κρύβονταν καθυστερήσεις και κοροϊδία απέναντι στους δικαιούχους. Την ίδια περίοδο δεν αφήσαμε στο απυρόβλητο ούτε τα ζητήματα υγείας και ασφάλειας ούτε την αυθαίρετη επιτήρηση με κάμερες στους χώρους εργασίας, με δημόσιες καταγγελίες για ακατάλληλες υποδομές και για παράνομη εγκατάσταση/λειτουργία συστημάτων βιντεοεπιτήρησης. Παράλληλα, παρεμβάσεις έγιναν και στο μέτωπο των ιδιωτικοποιήσεων, ζητώντας αυτεπάγγελτο έλεγχο νομιμότητας για την υπ’ αρ. 935/2025 απόφαση της Δημοτικής Επιτροπής σχετικά με υπηρεσίες δημοσίων επιβατικών μεταφορών, ενώ συγκρουστήκαμε ανοιχτά και με τη συνδικαλιστική αδράνεια, καταγγέλλοντας την τρίμηνη παύση λειτουργίας του Δ.Σ. του Συλλόγου και ζητώντας την απαλλαγή καθηκόντων του Προέδρου (Μπακίρης Φώτης) και του Αντιπροέδρου (Γιαλλουράκης Κώστας).

Στον ίδιο μήνα αποδείξαμε έμπρακτα πως η αλληλεγγύη δεν σταματά στα στενά όρια του Δήμου Ρόδου. Σταθήκαμε στο πλευρό των εκπαιδευτικών, οι οποίοι διώκονταν πειθαρχικά επειδή συμμετείχαν στην απεργία–αποχή κατά της αξιολόγησης. Η συνδρομή μας ανέδειξε πως ο αυταρχισμός απέναντι σε έναν κλάδο είναι μια πρόβα συνολικότερης επίθεσης απέναντι σε όλους τους εργαζόμενους στο Δημόσιο. Κρατήσαμε επίσης ζωντανή τη συλλογική μνήμη του κλάδου, τιμώντας τον εκλιπόντα συνάδελφο Άρη Χαραλαμπίδη, γιατί για εμάς ο αγώνας δεν είναι μόνο διεκδίκηση, αλλά και δεσμός, αλληλεγγύη και κοινότητα ανθρώπων της εργασίας.

Τον Φεβρουάριο μεταφέραμε τη σύγκρουση σε πιο κεντρικό πολιτικό επίπεδο. Με δύο παρεμβάσεις για τον 13ο και 14ο μισθό δεν αρκεστήκαμε σε νομικές αναγνώσεις, αλλά αναδείξαμε το πραγματικό ερώτημα πως χωρίς οργανωμένη πίεση στους χώρους εργασίας, καμία κυβερνητική και δικαστική μεθόδευση δεν ανατρέπεται. Στις ίδιες ανακοινώσεις ασκήσαμε κριτική τόσο στη «διαρροή» για την αρνητική εξέλιξη στο ΣτΕ όσο και στις συνδικαλιστικές ηγεσίες που, αντί να οργανώσουν αγώνα, λειτουργούν εκτονωτικά και συμβιβαστικά. Παράλληλα, καταγγείλαμε την επιλεκτική «τύφλωση» της γραφειοκρατίας της ΠΟΕ-ΟΤΑ (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ) απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, ειδικά στο πεδίο της καθαριότητας, και απαντήσαμε δημόσια σε ψευδή και παραπλανητικά δημοσιεύματα που στοχοποιούσαν τους υπαλλήλους του Δήμου Ρόδου.

Τον Μάρτιο η δράση μας ξαναγύρισε με έμφαση στα καθημερινά, αλλά καθόλου «μικρά», ζητήματα της εργασίας και των δημοτικών δομών. Παρεμβήκαμε για τη λειτουργία του ΚΔΑΠ Αρχίπολης, για την επέκταση των δικαιούχων ΜΑΠ, γάλακτος και προληπτικής ιατρικής, για την προστασία της ιδιωτικότητας στους χώρους δουλειάς μέσω τροποποιήσεων στην πολιτική CCTV, αλλά και για την υπεράσπιση εργαζομένων που βρέθηκαν αντιμέτωποι με εργοδοτική αυθαιρεσία και εργασιακό mobbing. Επιπλέον, στηρίξαμε δημόσια τον αγώνα των εργαζομένων της Νέας Ιωνίας και ιδιαίτερα των 13 ΙΔΟΧ, αναδεικνύοντας πως τίποτα δεν είναι μονόδρομος όταν υπάρχει οργάνωση στη βάση και αλληλεγγύη. Τέλος, διεκδικήσαμε την καταβολή επιδόματος θέσης ευθύνης στους υπαλλήλους, οι οποίοι ασκούν πραγματικά καθήκοντα υπευθύνων σε παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς και ζητήσαμε την άμεση κήρυξη της απεργίας–αποχής από κάθε ενέργεια που συνδέεται με την αξιολόγηση και την στοχοθεσία του ν. 4940/2022.

Ο Απρίλιος ήταν ο μήνας όπου η παρέμβασή μας πήρε ακόμα πιο καθαρά χαρακτηριστικά πολιτικής και συνδικαλιστικής αντεπίθεσης για τις προσχολικές και κοινωνικές δομές ΕΣΠΑ. Από την αρχή του μήνα αναδείξαμε πως υπήρχε μεθοδευμένη προώθηση λύσεων, οι οποίες οδηγούν σε ανασφάλεια, ομηρία ή και απολύσεις για τους εργαζόμενους στις δομές. Ταυτόχρονα, καταγράφηκε και μια συγκεκριμένη κατάκτηση στο θέμα της ετήσιας παροχής γάλακτος, η οποία δικαίωσε έστω και εν μέρη τις προηγούμενες παρεμβάσεις μας,  αναμένοντας και τις υπόλοιπες πιέσεις από την Επιθεώρηση Εργασίας.

Στη συνέχεια περάσαμε στην οργάνωση. Ζητήσαμε έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, με σαφές πλαίσιο: Γενική Συνέλευση, συγκρότηση Γραμματείας Εργαζομένων ΕΣΠΑ με εκπροσώπηση όλων των δομών, οργάνωση της απεργίας της 24ης Απριλίου και σύνδεση του ζητήματος με τους εργαζόμενους covid-19 και τη μάχη για μόνιμη και σταθερή δουλειά. Παράλληλα, κάναμε επισκέψεις ενημέρωσης στις δομές, καλέσαμε σε τηλεδιάσκεψη και επιμείναμε πως οι εργαζόμενοι δεν είναι μόνοι τους και πως ο αγώνας τους είναι υπόθεση όλων των εργαζομένων του Δήμου.

Στο ίδιο πεδίο δώσαμε και την πολιτική μάχη της κατεύθυνσης: προκήρυξη ή νομοθετική ρύθμιση. Η θέση μας ήταν καθαρή. Όταν οι εργαζόμενοι καλύπτουν επί χρόνια πάγιες και διαρκείς ανάγκες, το ζήτημα δεν είναι μια νέα διαδικασία «ανακύκλωσης» προσωπικού, αλλά το τέλος της ομηρίας, της καταχρηστικής διαδοχής συμβάσεων και της κοροϊδίας. Για αυτό επιλέξαμε ανοιχτά τη γραμμή της νομοθετικής ρύθμισης και όχι της νέας προκήρυξης. Για αυτό μιλήσαμε ανοιχτά, τόσο για τις κυβερνητικές ευθύνες, όσο και για τις ευθύνες των της γραφειοκρατίας της ΠΟΕ ΟΤΑ (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ )μέσα στον συνδικαλισμό, οι οποίες λειτουργούν ως μηχανισμοί εκτόνωσης και υποταγής.

Η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου μέσα στο πρώτο τετράμηνο του έτους 2026 δεν λειτούργησε ως παράταξη διαμεσολάβησης και «δημόσιων σχέσεων». Λειτούργησε ως δύναμη σύγκρουσης, διεκδίκησης και αποκάλυψης. Υπερασπίστηκε το γάλα, τα ΜΑΠ, την υγεία και ασφάλεια, την προστασία από βιντεοεπιτήρηση, τη μόνιμη και σταθερή εργασία, τις κοινωνικές δομές, την αλληλεγγύη στους διωκόμενους εργαζόμενους και την ανάγκη να περάσει ο αγώνας στα χέρια των ίδιων των εργαζομένων. Απέναντι στην κυβερνητική πολιτική, απέναντι στη δημοτική αρχή, απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις και απέναντι στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, συνεχίζουμε στην ίδια γραμμή με οργάνωση, επιμονή και σύγκρουση, μέχρι να επιβληθούν οι σύγχρονες ανάγκες των εργαζομένων και όχι τα σχέδια της εργοδοσίας, της κυβέρνησης και των οικονομικών συμφερόντων.