Το δεύτερο τετράμηνο του 2025 η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου δεν σιώπησε, δεν συμβιβάστηκε και δεν λειτούργησε ως ακόλουθος της δημοτικής αρχής ή των συμβιβασμένων συνδικαλιστικών ηγεσιών του Συλλόγου μας. Μπήκε μπροστά σε όλα τα ανοιχτά μέτωπα, όπως π.χ. απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις, απέναντι στην υποβάθμιση της υγείας και ασφάλειας των εργαζομένων, απέναντι στην κλοπή δικαιωμάτων (γάλα, ΜΑΠ), απέναντι στην ομηρία των συμβασιούχων, απέναντι στο νέο πειθαρχικό–λαιμητόμο και απέναντι στην κρατική καταστολή. Με ανακοινώσεις, αιτήματα, υπομνήματα και δημόσιες καταγγελίες, η παράταξή μας επιχείρησε να εκφράσει την γραμμή σύγκρουσης και όχι αυτή της συνδιαχείρισης.

Τον Μάιο δώσαμε ανοιχτή μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση–μαμούθ της καθαριότητας, καταθέτοντας υπόμνημα ενώπιον του Ζ΄ Κλιμακίου του Ελεγκτικού Συνεδρίου για τη σύμβαση των 89 εκατ. ευρώ και καταγγέλλοντας πως η δημοτική αρχή προχωρά απρόσκοπτα επειδή βρίσκει πολύτιμα στηρίγματα μέσα στον εργοδοτικό (Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή) και κομματικό (ΔΑΣΟΤΑ Ρόδου) συνδικαλισμό. Την ίδια στιγμή αναδείξαμε το πρακτική με τα ακατάλληλα και επικίνδυνα ΜΑΠ, τα οποία, όπως καταγγέλθηκε, έμεναν από το 2022 στις αποθήκες και τελικά μοιράζονταν στους εργαζόμενους εκθέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Παράλληλα, συγκρουστήκαμε και με τη γραφειοκρατική απαξίωση της λειτουργίας του Συλλόγου, με καταγγελίες για «συνεδριάσεις φαρσοκωμωδίας», αλλαγές χώρων και ωραρίων και αντιδημοκρατική λειτουργία της πλειοψηφίας του Δ.Σ. (Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή).

Τον ίδιο μήνα συμμετείχαμε και στο 51ο Συνέδριο της ΠΟΕ-ΟΤΑ με σαφή πολιτική αιχμή απέναντι στις διακρίσεις σε βάρος των συμβασιούχων, απέναντι στην υποκρισία των παρατάξεων που από την μία υπόσχονται «ενότητα» ενώ από την άλλη στηρίζουν κόφτες και αποκλεισμούς. Ταχθήκαμε μαζί με τις Αγωνιστικές Κινήσεις Συσπειρώσεις (ΑΚΙΣ-ΟΤΑ) υπέρ της εγγραφής όλων των συμβασιούχων χωρίς διακρίσεις. Η γραμμή που αναδείχθηκε ήταν καθαρή για καμία εμπιστοσύνη στις συμβιβασμένες ηγεσίες, καμία αναμονή από τα πάνω, μόνο οργάνωση από τα κάτω και συλλογικός αγώνας μέχρι και τη δικαίωση.

Τον Ιούνιο συνεχίσαμε τη μάχη για τα άμεσα υλικά δικαιώματα των εργαζομένων. Αναδείξαμε το θέμα της ετήσιας παροχής γάλακτος των 225€ για το 2025, καταγγείλαμε την άρνηση άμεσης καταβολής της και επαναφέραμε το ζήτημα της συμπληρωματικής αποτίμησης γάλακτος έτους 2022 για τους «ξεχασμένους» δικαιούχους και για τη λανθασμένη τιμή λίτρου. Παράλληλα, επανήλθαμε στο ζήτημα των ΜΑΠ και της μη ουσιαστικής αντιμετώπισης των ελλείψεων και της καταλληλότητά τους, ενώ ταυτόχρονα ασκήσαμε κριτική στην πλειοψηφία του Δ.Σ. για «ξέπλυμα» της δημοτικής αρχής μετά τη συνάντησή της με τον Δήμαρχο. Επίσης, κατατέθηκε και το υπόμνημα για την επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, με νομική, συνταγματική και ευρωπαϊκή τεκμηρίωση απέναντι στα επιχειρήματα του Δημοσίου.

Τον Ιούλιο η δράση μας άνοιξε σε ακόμη πιο σκληρά μέτωπα. Σταθήκαμε στο πλευρό των 22 ΙΔΟΧ που απολύονταν στις 30-07-2025, απαιτώντας άμεση έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ. και οργάνωση δικαστικής και συνδικαλιστικής υποστήριξης για την παραμονή τους στην εργασία, με σαφή θέση πως η απόλυσή τους θα άφηνε τον Δήμο με ακόμη λιγότερο προσωπικό στην τουριστική περίοδο. Δυστυχώς, το αίτημά μας δεν έγινε δεκτό από τις υπόλοιπες παρατάξεις Αγωνιστική Κίνηση/Συνδικαλιστική Ανατροπή και ΔΑΣΟΤΑ Ρόδου. Παράλληλα, αναδείξαμε την απαράδεκτη κατάσταση στην ΥΔΟΜ, καθώς οι μηχανικοί καλούνταν να χρησιμοποιούν όχημα που παρουσιαζόταν ως «παγίδα θανάτου». Την ίδια περίοδο αναπτύξαμε συνεχείς παρεμβάσεις για την προστασία από τη θερμική καταπόνηση, ζητώντας εφαρμογή της εγκυκλίου 34666/03-06-2024, ενημέρωση για μέτρα ανά χώρο εργασίας και ομάδες υψηλού κινδύνου, καθώς και ουσιαστική ενεργοποίηση Τεχνικού Ασφαλείας και Ιατρού Εργασίας.

Στο δεύτερο μισό του Ιουλίου η σύγκρουση πήρε ακόμα πιο ανοιχτό πολιτικό χαρακτήρα. Πήραμε καθαρή θέση ενάντια στο νέο πειθαρχικό νομοσχέδιο, το οποίο καταγγείλαμε ως μηχανισμό φόβου, υποταγής και διώξεων σε βάρος των δημοσίων υπαλλήλων, ιδίως επειδή ποινικοποιεί μορφές συνδικαλιστικής δράσης, όπως η απεργία-αποχή από την αξιολόγηση. Ταυτόχρονα, σταθήκαμε στη σωστή πλευρά της Ιστορίας στο ζήτημα της Παλαιστίνης και της κινητοποίησης κατά της άφιξης του Crown Iris στη Ρόδο: υπερασπιστήκαμε τη νομιμότητα της κινητοποίησης, ζητήσαμε έκτακτη συνεδρίαση του Δ.Σ., ψήφισμα συμπαράστασης και στάση εργασίας για τους 8 συλληφθέντες της ειρηνικής διαμαρτυρίας, και καταγγείλαμε την καταστολή.

Τον Αύγουστο όχι μόνο δεν υποχωρήσαμε, αλλά κλιμακώσαμε. Ζητήσαμε άμεση εφαρμογή της απόφασης του Δ.Σ. για έκτακτη Γενική Συνέλευση με αποκλειστικό θέμα το νέο πειθαρχικό δίκαιο και τη συμμετοχή στην απεργία της 28ης Αυγούστου. Με ανακοινώσεις αναδείξαμε πως το νέο πειθαρχικό δεν είναι μια τεχνική μεταρρύθμιση, αλλά ένας συνολικός μηχανισμός ποινικοποίησης, φίμωσης και απολύσεων. Παράλληλα, συνδέσαμε την καταστολή στη Ρόδο με το ευρύτερο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη, συμμετέχοντας και καλώντας στη συγκέντρωση της 10ης Αυγούστου. Και στο τέλος του μήνα επανήλθαμε καταγγέλλοντας την αδράνεια των άλλων παρατάξεων, σημειώνοντας πως χρειάστηκε η δική μας πίεση για να εφαρμοστεί η ίδια η απόφαση του Δ.Σ. για έκτακτη συνέλευση.

Η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου δεν λειτούργησε ως δύναμη αναμονής, εξισορρόπησης ή «καλής συνεννόησης» με τη διοίκηση και τις συμβιβασμένες συνδικαλιστικές παρατάξεις. Λειτούργησε ως δύναμη αποκάλυψης, πίεσης, αγώνα και σύγκρουσης. Έβαλε στο κέντρο τις ανάγκες των εργαζομένων, των συμβασιούχων, των μηχανικών, των εργατοτεχνιτών, των δικαιούχων ΜΑΠ και γάλακτος, των δημοσίων υπαλλήλων που απειλούνται από το πειθαρχικό, αλλά και όσων βρέθηκαν αντιμέτωποι με την κρατική καταστολή επειδή επέλεξαν να μην σωπάσουν. Αυτή τη γραμμή συνεχίζουμε: με οργάνωση από τα κάτω, με γενικές συνελεύσεις, με συλλογική δράση και με ανοιχτή σύγκρουση απέναντι σε κυβέρνηση, σε δημοτική αρχή, σε ιδιωτικά συμφέροντα και στον εργοδοτικό συνδικαλισμό.