Ρόδος, 26/06/2026

Η απονομιμοποιημένη κυβέρνηση της ΝΔ σήμερα πανηγυρίζει για τα πρώτα 175 συμφωνητικά στο πρόγραμμα «Νταντάδες της Γειτονιάς». Το παρουσιάζει ως «στήριξη της οικογένειας». Ως «λύση» για τους γονείς. Ως «καινοτομία». Ας πούμε όμως τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν είναι στήριξη. Είναι εμπαιγμός. Δεν είναι ενίσχυση της προσχολικής φροντίδας. Είναι ιδιωτικοποίησή της από την πίσω πόρτα. Είναι διάλυση των δημοτικών δομών. Δεν είναι κοινωνική πολιτική. Είναι μετατροπή της ανάγκης των παιδιών/νηπίων/βρεφών, των γονιών και των εργαζομένων σε voucher, σε πλατφόρμα, σε ατομική σύμβαση και σε εργόσημο.

Η κυβέρνηση, αντί να χρηματοδοτήσει γενναία τους δημοτικούς βρεφονηπιακούς σταθμούς, αντί να εξασφαλίσει δωρεάν, καθολική και ποιοτική προσχολική αγωγή για όλα τα παιδιά, αντί να νομοθετήσει την μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αντί να προχωρήσει σε μαζικές προσλήψεις μόνιμου παιδαγωγικού και βοηθητικού προσωπικού για επέκταση των δομών, επιλέγει να σπάει το δικαίωμα της προσχολικής αγωγής σε ατομικές λύσεις. Σπρώχνει την κάθε οικογένεια να ψάχνει μόνη της να βρει επιμελητή ή επιμελήτρια. Μετατρέπει το δικαίωμα σε προσωπική διαπραγμάτευση. Αυτό είναι το πραγματικό περιεχόμενο του θεσμού.

Το ίδιο το πλαίσιο του προγράμματος προβλέπει ως «αξία τοποθέτησης» 500 ευρώ ή 300 ευρώ τον μήνα, ανάλογα με την εργασιακή κατάσταση του γονέα, για παιδιά από 2 μηνών έως 2 ετών και 6 μηνών. Η επιλογή επιμελητή γίνεται από Μητρώο και ακολουθεί ιδιωτικό συμφωνητικό μέσω πληροφοριακού συστήματος. Οι πληρωμές τεκμηριώνονται με ιδιωτικό συμφωνητικό, υπεύθυνες δηλώσεις και εργόσημο.

Δηλαδή τι μας λένε; Πως το παιδί δεν χρειάζεται δημοτική δομή, σταθερό παιδαγωγικό περιβάλλον, συλλογικό πλαίσιο φροντίδας, οργανωμένη κοινωνική υπηρεσία και μόνιμο προσωπικό. Χρειάζεται ένα voucher. Πως ο γονιός δεν χρειάζεται κατοχυρωμένο δικαίωμα σε δωρεάν βρεφονηπιακό σταθμό. Χρειάζεται να μπαίνει σε πλατφόρμες, να ψάχνει μόνος του, να συνάπτει συμφωνητικά και να μετατρέπεται σε διαχειριστή μιας εργοδοτικής σχέσης. Πως οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι στην προσχολική αγωγή δεν χρειάζονται σταθερή εργασία, συλλογικά δικαιώματα, πλήρη εργασιακή προστασία και ένταξη σε δημοτικές προσχολικές δομές. Χρειάζονται εργόσημο και ατομική σχέση με κάθε οικογένεια.

Αυτό είναι το «νέο μοντέλο» τους. Λιγότερο κράτος στην κοινωνική προστασία. Λιγότεροι δημοτικοί βρεφονηπιακοί σταθμοί. Λιγότερη ευθύνη για την κυβέρνηση. Περισσότερη ατομική ευθύνη για τον γονιό. Περισσότερη ελαστική εργασία για τους εργαζόμενους. Περισσότερο δημόσιο χρήμα διοχετευμένο όχι για τη μόνιμη ενίσχυση δημόσιων και δημοτικών δομών, αλλά για επιδοτήσεις «κατανάλωσης υπηρεσιών». Η ίδια η ΚΥΑ αναφέρει δαπάνη άνω των 56 εκατ. ευρώ, καλυπτόμενη από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και το ΕΣΠΑ, ενώ δεν προκαλείται δαπάνη στον τακτικό προϋπολογισμό. Ούτε σταθερή κρατική χρηματοδότηση, ούτε μόνιμη δομή, ούτε μόνιμες θέσεις εργασίας. Πρόγραμμα όσο υπάρχει διαθέσιμος προϋπολογισμός.

Η προσχολική αγωγή όμως δεν είναι περιστασιακή υπηρεσία φύλαξης. Δεν είναι «αγορά υπηρεσίας». Δεν είναι υπόθεση πλατφόρμας. Είναι κοινωνικό δικαίωμα. Τα παιδιά έχουν ανάγκη από σταθερό, ασφαλές, δημόσιο και παιδαγωγικά οργανωμένο περιβάλλον. Οι γονείς έχουν ανάγκη από καθολική πρόσβαση σε δημοτικές, δωρεάν και ποιοτικές δομές. Οι εργαζόμενοι έχουν ανάγκη από μόνιμη και σταθερή εργασία, όχι από ελαστικές σχέσεις, εργόσημα και ατομική διαπραγμάτευση.

Η κυβέρνηση γνωρίζει πολύ καλά το πρόβλημα. Οι βρεφονηπιακοί σταθμοί είναι υποστελεχωμένοι. Οι Δήμοι στενάζουν από την υποχρηματοδότηση. Χιλιάδες παιδιά μένουν εκτός δομών ή στοιβάζονται σε ανεπαρκείς υποδομές. Οι εργαζόμενοι στις προσχολικές δομές, μόνιμοι και συμβασιούχοι, κρατούν όρθιες υπηρεσίες με τεράστιες ελλείψεις. Και αντί η κυβέρνηση να λύσει το πρόβλημα, το ιδιωτικοποιεί. Πρώτα αφήνουν τις δημοτικές δομές χωρίς προσωπικό και χρηματοδότηση. Μετά εμφανίζουν την ατομική λύση ως «ανακούφιση». Πρώτα δημιουργούν το αδιέξοδο. Μετά πουλάνε το voucher ως σωτηρία. Αυτό δεν είναι πολιτική υπέρ της οικογένειας. Είναι πολιτική απαλλαγής του κράτους από την ευθύνη του.

Η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου καταγγέλλει την κυβερνητική πολιτική, η οποία υπονομεύει το δημόσιο χαρακτήρα της προσχολικής φροντίδας και αγωγής. Δεν στρεφόμαστε απέναντι στους γονείς που ψάχνουν αγωνιωδώς μια λύση. Δεν στρεφόμαστε απέναντι στις επιμελήτριες και τους επιμελητές που προσπαθούν να εργαστούν μέσα σε ένα πλαίσιο ανασφάλειας και ανεργίας. Στρεφόμαστε απέναντι στην κυβέρνηση, η οποία εκμεταλλεύεται την ανάγκη τους για να ξηλώσει το δικαίωμα όλων σε δημοτικές δομές προσχολικής αγωγής.

Καλούμε τους εργαζόμενους στους Δήμους, τους γονείς, τα σωματεία, τις ενώσεις γονέων και κάθε συλλογικό φορέα να μην αποδεχθούν αυτήν την μεθόδευση ως «ρεαλισμό». Ρεαλισμός δεν είναι να κυνηγά κάθε οικογένεια μια θέση, ένα voucher, μια προσωρινή λύση. Ρεαλισμός είναι να υπάρχουν δημοτικές δομές για όλα τα παιδιά. Ρεαλισμός δεν είναι η εργασιακή ομηρία με συμβάσεις ορισμένου χρόνου. Ρεαλισμός είναι να υπάρχει μόνιμη και σταθερή εργασία. Ρεαλισμός είναι να μη μετατρέπεται η κοινωνική ανάγκη σε αγορά. Η προσχολική αγωγή δεν είναι εμπόρευμα. Τα παιδιά δεν είναι αριθμοί πλατφόρμας. Οι εργαζόμενοι δεν είναι αναλώσιμοι. Οι οικογένειες δεν είναι πελάτες.

Απαιτούμε:

• Καμία ιδιωτικοποίηση της προσχολικής αγωγής.
• Μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, καθώς εξ αρχής καλύπτουν τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες στις προσχολικές δομές,
• Πλήρη κρατική χρηματοδότηση για την επέκταση των προσχολικών δομών στους Δήμους.
• Μαζικές προσλήψεις μόνιμου παιδαγωγικού, βοηθητικού, διοικητικού και τεχνικού προσωπικού στους παιδικούς και βρεφονηπιακούς σταθμούς.
• Δωρεάν, δημοτικές και ποιοτικές δομές προσχολικής αγωγής για όλα τα παιδιά.
• Κατάργηση της λογικής των voucher, της ανταποδοτικότητας, των εργολαβικών και ατομικών λύσεων στην προσχολική αγωγή.
• Κατοχύρωση πλήρων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων για όλους τους εργαζόμενους, ανεξαρτήτως σχέσης εργασίας.