Ρόδος, 23.06.2026

Οι παρεμβάσεις του Προέδρου και του Αντιπροέδρου της ΠΟΕ-ΟΤΑ στην επιτροπή της Βουλής στις 17-06-2026 για τον νέο Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης επιβεβαιώνουν, με τον πιο καθαρό τρόπο, τον επικίνδυνο ρόλο της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ). Την ώρα που ο Κώδικας επιχειρεί να αναδιαρθρώσει συνολικά τους δήμους και τις περιφέρειες σε κατεύθυνση πιο αυταρχική, πιο επιχειρηματική, πιο συγκεντρωτική και πιο δεμένη με την κρατική επιτροπεία, η ηγεσία της Ομοσπονδίας μας επιλέγει τον δρόμο της υποταγής μέσω της διαχείρισης, των επιμέρους παρατηρήσεων και των «έωλων» υπουργικών δεσμεύσεων.

Αντί να σημάνει συναγερμό στον κλάδο όλων των εργαζομένων στους Δήμους, αντί να καλέσει σε Γενικές Συνελεύσεις, αντί να οργανώσει απεργιακή απάντηση, αντί να απαιτήσει την απόσυρση του Κώδικα, η ως άνω πλειοψηφία της ΠΟΕ-ΟΤΑ ξεκινά αποδεχόμενη το κυβερνητικό αφήγημα. Ο Πρόεδρος, εκπροσωπώντας τις παρατάξεις της Εκτελεστικής Επιτροπής (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ), χαρακτήρισε «θετικό» τον διακηρυγμένο στόχο του Υπουργείου για αντιμετώπιση της πολυνομίας και της ασάφειας στο νομοθετικό πλαίσιο των ΟΤΑ. Μα αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, τι; νομίζουν πως δεν καταλαβαίνουν οι εργαζόμενοι; Ως «υποχείρια» της κυβέρνησης παρουσιάζουν τον Κώδικα ως τεχνική τακτοποίηση, ενώ στην πράξη αποτελεί αυτός μια βαθιά αντιδραστική πολιτική τομή εις βάρος της κοινωνίας και των εργαζομένων.

Ο νέος Κώδικας δεν είναι ουδέτερη κωδικοποίηση. Είναι καταστατικός χάρτης του επιχειρηματικού, υποχρηματοδοτούμενου και πειθαρχημένου Δήμου στις κυβερνητικές πολιτικές. Θωρακίζει το δημαρχοκεντρικό μοντέλο διοίκησης με «νόθα» πλειοψηφία. Ενισχύει την κρατική εποπτεία. Δένει τους προϋπολογισμούς με τη δημοσιονομική πειθαρχία. Ανοίγει δρόμους για ανταποδοτικότητα, τοπικούς φόρους, εργολαβίες, αναθέσεις, ιδιωτικοποιήσεις και λειτουργία των υπηρεσιών με όρους αγοράς. Μεταφέρει αρμοδιότητες χωρίς μόνιμο προσωπικό και επαρκή χρηματοδότηση. Φορτώνει στις πλάτες των εργαζομένων νέες πιέσεις, νέες ευθύνες, νέα εντατικοποίηση.

Κι όμως, η γραφειοκρατία της ΠΟΕ ΟΤΑ δια των επικεφαλής των παρατάξεων που συμμετέχουν στην Εκτελεστική Επιτροπή  (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ) επιλέγει να στενέψει όλη τη συζήτηση γύρω από επιμέρους διατάξεις για τη δικαστική διεκδίκηση των συμβασιούχων, κυρίως το άρθρο 731, τον νόμο Βορίδη και την κρατική χρηματοδότηση. Προφανώς, δεν βρήκε χρόνο για να διεκδικήσει την μόνιμη και σταθερή εργασία όλων των συμβασιούχων χωρίς εξαιρέσεις. Χιλιάδες συμβασιούχοι καλύπτουν τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες στους Δήμους, κι όμως ζουν αυτοί και οι οικογένειές τους σε συνεχή ομηρία, παρόλο που κρατούν όρθιες υπηρεσίες. Για αυτό πρέπει να μονιμοποιηθούν τώρα χωρίς όρους και προϋποθέσεις. Όμως, η ως άνω γραφειοκρατία μπροστά στα «αφεντικά» τους  έσκυψε το κεφάλι μέσα στην αρμόδια Επιτροπή της Βουλής, πετώντας στα σκουπίδια το δίκαιο αίτημα όλων των συμβασιούχων στους Δήμους.

Ο Πρόεδρος της ΠΟΕ ΟΤΑ μιλά για «προτεινόμενη νομοθετική ρύθμιση κινείται στη θετική κατεύθυνση», για ρυθμίσεις που «μερίδα αυτού του κόσμου ναι, ανοίγει μια προοπτική», για «η μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων στο πλαίσιο της συνταγματικής αναθεώρησης», για «την μερική κατάργηση σε συγκεκριμένες δομές. Δεν θα αρνηθούμε ποτέ μια λύση που βοηθάει έστω και έναν εργαζόμενο», καθώς και για επιμέρους βελτιώσεις, ώστε να γίνει άλλοθι το ξέπλυμα του απαράδεκτου και αντιδραστικού Κώδικα. Ντροπή! Για ποια συνταγματική αναθεώρηση μιλούν; Βάζουν πλάτη σε χιλιάδες εργαζομένους να βρεθούν εκτός της εργασίας τους. Στην ίδια κυβερνητική γραμμή και ο Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας, καθώς αναφέρει πως «είναι εμφανές ότι γίνεται μία προσπάθεια να διαχειριστούμε το παρελθόν, το Υπουργείο, όχι εμείς» ή πως «σε ό,τι αφορά την διαχείριση της παλιάς διαδικασίας του παρελθόντος, είπαμε ότι είναι σε θετική κατεύθυνση» ή πως «προχωράμε για το 85% των υπηρεσιών και των εργαζομένων»!  Ντράπηκε και η ντροπή! Αυτή είναι η κλασική συνταγή υποταγής, αλλά και εκτόνωσης. Παίρνουν ένα υπαρκτό, καυτό πρόβλημα και το μετατρέπουν σε διαπραγματευτικό φύλλο συκής για να περάσει το συνολικό αντιλαϊκό πλαίσιο. Τους απαντάμε πως οι εργαζόμενοι δεν είναι 85% και 15%. Δεν υπάρχουν εργαζόμενοι που «χωράνε» και εργαζόμενοι που περισσεύουν. Πόση κοροϊδία ακόμη θα ανεχόμαστε από τους ως άνω «υποκριτές και φαρισαίους» του συνδικαλισμού;

Ακόμη πιο αποκαλυπτική είναι η δήλωση πως «πρώτη αγωνία» της γραφειοκρατίας της ΠΟΕ ΟΤΑ «είναι να μην σταθεί αντιπαραθετικά απέναντι σε οποιαδήποτε κυβέρνηση», αλλά να διασφαλίσει αιτήματα εργαζομένων. Ποιον κοροϊδεύουν; Ποιος φέρνει τον Κώδικα; Ποιος κρατά τους δήμους υποχρηματοδοτημένους; Ποιος συντηρεί την εργασιακή ομηρία; Ποιος στηρίζει τους εργολάβους; Ποιος νομοθετεί την ανταποδοτικότητα και την επιτροπεία; Η κυβέρνηση. Άρα, χωρίς σύγκρουση με την κυβερνητική πολιτική δεν υπάρχει υπεράσπιση των εργαζομένων. Υπάρχει μόνο συνδικαλιστική «απάτη» και διαχείριση της αγανάκτησης, της οργής και της διαμαρτυρίας των εργαζομένων στους Δήμους.

Το ίδιο επικίνδυνη είναι και η λογική των «δήθεν» υπουργικών δεσμεύσεων. Για τις κοινωνικές δομές, τα ΚΔΑΠ, τα κέντρα κοινότητας και τους εργαζόμενους που βρίσκονται σε καθεστώς ανασφάλειας, ακούσαμε από την γραφειοκρατία της ΠΟΕ ΟΤΑ πως «κρατά» τη δέσμευση του Υπουργού για μετά το 2029. Ποια δέσμευση; Τις μεθοδευμένες απολύσεις του σχεδίου της κυβέρνησης; Οι εργαζόμενοι δεν ζουν με δεσμεύσεις υπουργών. Δεν μπορούν να περιμένουν χρηματοδοτικά εργαλεία, ΕΣΠΑ, παρατάσεις και υποσχέσεις. Χρειάζονται τώρα μόνιμες οργανικές θέσεις και μονιμοποίηση όλων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, καθώς εξ αρχής καλύπτουν θέσεις με πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Έτσι, η Συνδικαλιστική Ανα(σ)τρο(π/φ)ή επιχειρεί να πείσει τους εργαζόμενους πως «έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε», πως δήθεν πίεσε, διαπραγματεύτηκε, απέσπασε βελτιώσεις, κράτησε δεσμεύσεις, άνοιξε προοπτικές. Στην πραγματικότητα, όμως, έκανε αυτό που ξέρει καλά. Αντί να οργανώσει τον κλάδο για την απόσυρση του Κώδικα, αντί να καλέσει σε Γενικές Συνελεύσεις, αντί να βάλει μπροστά απεργιακό σχέδιο σύγκρουσης, φόρεσε στο κυβερνητικό νομοθέτημα τον μανδύα της «θετικής κατεύθυνσης» και των «διορθώσεων».

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι υπόλοιπες συνδικαλιστικές παρατάξεις της Εκτελεστικής Επιτροπής (ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ). Η ΔΑΚΕ/ΝΔ πανηγυρίζει για την εξέλιξη και καυχιέται για τον έντιμο ρόλο της υποταγής και της συνθηκολόγηση που έπαιξε ως νέος Δούρειος Ίππος με την πρόταση νόμου του Υπουργείου. Η ΑΣΚΟΤΑ/ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαία παράταξη με την Συνδικαλιστική Ανα(σ)τρο(π/φ)ή δεν έχει παρά να συνδράμει με την σιωπή της στην υποταγή. Η ΔΑΣΟΤΑ/ΚΚΕ από την μία βγάζει ανακοινώσεις για την ανάγκη να συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την μονιμοποίηση όλων, ενώ από την άλλη τα συνδικαλιστικά της στελέχη ως δημοτικοί σύμβουλοι  ψηφίζουν μαζί με τους δημάρχους πως η μονιμοποίηση των εργαζομένων προϋποθέτει την κρατική χρηματοδότηση — και καυχιούνται κιόλας. Αλήθεια; Κι αν το κράτος δεν χρηματοδοτήσει, τι λένε στους εργαζόμενους; «Δεν γίνεται»;

Η ηγεσία της ΠΟΕ ΟΤΑ (Συνδικαλιστική Ανατροπή, ΔΑΣΟΤΑ, ΔΑΚΕ, ΑΣΚΟΤΑ) όφειλε να πει καθαρά αυτό που βροντοφωνάζουν χιλιάδες εργαζόμενοι , πως απορρίπτουμε συνολικά τον Κώδικα. Απαιτούμε την απόσυρσή του. Καλούμε τα σωματεία σε συνελεύσεις. Οργανώνουμε κλαδική απεργιακή απάντηση. Διεκδικούμε μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, πλήρη κατάργηση του νόμου Βορίδη, μαζικές προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, κατάργηση της ανταποδοτικότητας, καμία ιδιωτικοποίηση, καμία εργολαβία, πλήρη κρατική χρηματοδότηση των ΟΤΑ.

Δεν το έκανε. Και αυτή η σιωπή για τη συνολική αρχιτεκτονική του Κώδικα είναι συνενοχή.

Οι εργαζόμενοι στους ΟΤΑ δεν έχουμε ανάγκη από συνδικαλισμό της υποταγής και των συναντήσεων πίσω από κλειστές πόρτες με υπουργούς και κυβερνητικά στελέχη! Δεν έχουμε ανάγκη από ηγεσίες που βαφτίζουν «θετική κατεύθυνση» τα ψίχουλα, ενώ αποδέχονται το αντιλαϊκό πλαίσιο. Δεν έχουμε ανάγκη από γραφειοκράτες που μιλούν στο όνομά μας, αλλά δεν οργανώνουν τον αγώνα μας.

Ο Κώδικας δεν διορθώνεται. Ανατρέπεται. Χρειαζόμαστε Γενικές Συνελεύσεις παντού. Επιτροπές αγώνα σε κάθε δήμο. Συντονισμό σωματείων από τα κάτω. Ενημέρωση των εργαζομένων και της κοινωνίας. Απεργιακή κλιμάκωση. Σύγκρουση με τον Κώδικα, την κυβέρνηση, τις δημοτικές αρχές που θα τον εφαρμόσουν και τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία της υποταγής, η οποία επιχειρεί να τον νομιμοποιήσει εις βάρος των εργαζομένων και της κοινωνίας..