του Αρβανίτη Δημήτρη,

μέλους του Δ.Σ. του Συλλόγου Υπαλλήλων Δήμου Ροδίων

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης, Γιώργος Φλωρίδης, αποφάσισε να φορέσει ξανά τον μανδύα του τιμητή της «νομιμότητας». Χαρακτήρισε τον πολιτικό, μαχόμενο αναρχικό σχηματισμό «Ρουβίκωνα» ως «εγκληματική οργάνωση» και μίλησε για συνένωση δικογραφιών «όπως με τη Χρυσή Αυγή», επιχειρώντας να ταυτίσει την πολιτική διαμαρτυρία, τη συλλογική δράση για δικαιώματα και τον αγώνα ανατροπής της σημερινής τάξης πραγμάτων με το οργανωμένο έγκλημα και τα εγκλήματα του «εγχώριου» Ναζισμού. Που αποσκοπεί πολιτικά και ιστορικά το νέο αυτό ατόπημα;

Δεν είναι η πρώτη φορά, όπου στελέχη της απονομιμοποιημένης κυβέρνησης ΝΔ συκοφαντούν χωρίς στοιχεία συλλογικότητες, σωματεία εργαζομένων και προσβάλλουν την αξιοπρέπεια χιλιάδων αγωνιστών. Ο ίδιος Υπουργός, με αφορμή τις περσινές κινητοποιήσεις υπέρ της Παλαιστίνης σε Σύρο, Ρόδο και άλλα νησιά, επιχείρησε να εμφανίσει τη διαμαρτυρία των πολιτών ως υπονόμευση της χώρας. Στη Βουλή κατηγόρησε την αντιπολίτευση πως, στηρίζοντας τις κινητοποιήσεις, προσπαθεί να υπονομεύσει τη στρατηγική συμμαχία Ελλάδας–Ισραήλ «υπέρ της Τουρκίας». Αργότερα, αναφερόμενος στις διαμαρτυρίες κατά Ισραηλινών τουριστών – στρατιωτών κι εμπλεκομένων με την γενοκτονία – έφτασε να δηλώσει πως αυτές οι κινητοποιήσεις «έκαναν πολύ κακό στη χώρα» και πως στόχευαν στο να «αυτοκτονήσουμε ως χώρα».

Με άλλα λόγια, για την κυβέρνηση, ο πολίτης που διαμαρτύρεται ενάντια στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ο κάτοικος ενός νησιού που σηκώνει φωτογραφίες νεκρών παιδιών, ο άνθρωπος που αρνείται να σιωπήσει μπροστά στη σφαγή ενός λαού, παρουσιάζεται περίπου ως απειλή για το «εθνικό συμφέρον». Ομοίως, κι όταν αγωνίζεται μια συλλογικότητα, ένα σωματείο, μια παράταξη, ένας εργαζόμενος κατά της εργοδοτικής αυθαιρεσίας, της άθλιας εκμετάλλευσης, της εργασιακής παρενόχλησης και της μη εφαρμογής των εργατικών δικαιωμάτων, παρουσιάζεται ο αγώνας ως απειλή για την «εργασιακή ειρήνη» και τα «διατάραξη της οικονομικής ζωής». Αυτή είναι η πραγματική αντιστροφή της πραγματικότητας, την οποία βιώνουν οι πολίτες και η κοινωνία μας

Να το πούμε καθαρά. Εγκληματική δεν είναι η κοινωνική διαμαρτυρία. Εγκληματική, με την πολιτική και την κοινωνική έννοια, είναι η πολιτική, η οποία παράγει θανάτους, φτώχεια, συγκάλυψη, παρακολουθήσεις, καταστολή, ανισότητες, διαφθορά και ατιμωρησία.

Δεν είναι εγκληματίες όσοι διαδηλώνουν ενάντια στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Η Διεθνής Αμνηστία έχει καταλήξει πως το Ισραήλ έχει διαπράξει και συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία κατά των Παλαιστινίων στη Γάζα και στη Δυτική Όχθη. Ομοίως, η Ανεξάρτητη Διεθνής Επιτροπή Έρευνας του ΟΗΕ ανακοίνωσε το 2025 πως το Ισραήλ έχει διαπράξει γενοκτονία στη Λωρίδα της Γάζας.

Η αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη δεν είναι αντισημιτισμός. Η καταγγελία της πολιτικής απαρτχάιντ του κράτους του Ισραήλ, η αντίθεση στον σιωνισμό, η καταδίκη της γενοκτονίας και η υπεράσπιση του παλαιστινιακού λαού απέναντι στην κατοχή, τις φυλακίσεις, τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια, τους βιασμούς, τον αποκλεισμό, τον λιμό, τους βομβαρδισμούς και τον αφανισμό, είναι πολιτική και ηθική υποχρέωση όλης της ελληνικής κοινωνίας, βάση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

Η κυβέρνηση, η οποία μιλά για «εγκληματικές οργανώσεις» είναι η ίδια κυβέρνηση των Τεμπών. Εκεί όπου 57 άνθρωποι χάθηκαν όχι από «κακιά στιγμή», αλλά μέσα σε ένα σιδηροδρομικό δίκτυο χωρίς τα αναγκαία συστήματα ασφαλείας, με συμβάσεις που σέρνονταν για χρόνια και με προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν. Μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση, η οποία  για εγκλήματα που σχετίζονται με τη σύμβαση 717, τη σηματοδότηση και την τηλεδιοίκηση, ξέπλυνε τις υπουργικές και κυβερνητικές της ευθύνες.

Είναι η ίδια κυβέρνηση της Πύλου με την πολιτική για «push backs». Εκεί όπου εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες πνίγηκαν στη θάλασσα, ως θυσία για την ικανοποίηση της ακροδεξιάς-ναζιστικής πελατείας της κυβέρνησης. Ο Συνήγορος του Πολίτη κατέγραψε σοβαρές και επίμεμπτες παραλείψεις ανώτερων αξιωματικών του Λιμενικού στα καθήκοντα έρευνας και διάσωσης, με σαφείς ενδείξεις για έκθεση σε θανατηφόρο κίνδυνο και σε κίνδυνο ζωής, υγείας και σωματικής ακεραιότητας των επιβαινόντων. Μια κυβέρνηση, η οποία επιτέθηκε στο ίδιο το πόρισμα, μιλώντας για «εικασίες» και για μετατόπιση της συζήτησης από τους διακινητές στα στελέχη του Λιμενικού.

Είναι η ίδια κυβέρνηση των υποκλοπών. Το σκάνδαλο Predator–ΕΥΠ αποκάλυψε ένα καθεστώς παρακολούθησης δημοσιογράφων, πολιτικών και δημόσιων προσώπων. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει μιλήσει για σοβαρές ανησυχίες ως προς το κράτος δικαίου, τη χρήση λογισμικών παρακολούθησης, την πίεση σε ανεξάρτητες αρχές και την ανάγκη αυστηρότερου ελέγχου στη χρήση τεχνολογιών επιτήρησης, όπως το Predator. Μια απονομιμοποιημένη κυβέρνηση, η οποία στη συνείδηση του κόσμου ελέγχει τη Δικαιοσύνη για να βάλει στο αρχείο την πλήρη διερεύνηση της υπόθεσης, ώστε να μην διερευνηθούν οι πολιτικές ευθύνες.

Είναι η ίδια κυβέρνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ της «ρεμούλας» και των «γαλάζιων ακρίδων». Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ερευνά το φερόμενο οργανωμένο σχήμα απάτης με αγροτικές επιδοτήσεις και τη διαφθορά με εμπλοκή δημοσίων λειτουργών, ενώ το 2026 ζήτησε την άρση ασυλίας ενεργών Βουλευτών της απονομιμοποιημένης κυβέρνησης στο πλαίσιο έρευνας για φερόμενη οργανωμένη απάτη σε αγροτικά κονδύλια. Μια κυβέρνηση, η οποία όχι μόνο άσκησε ποινικές διώξεις εις βάρος της Τυχεροπούλου, αλλά τη πέταξε έξω ακόμη την από την θέση της για παραδειγματισμό.

Είναι, όμως, και η ίδια κυβέρνηση πάνω από την οποία πλανώνται βαριές σκιές για σχέσεις, ανοχές και πολιτικές καλύψεις απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα. Δεν μιλάμε για ψιθύρους. Μιλάμε για δημοσιεύματα, δικογραφικές αναφορές, εισαγγελικές έρευνες και αποκαλύψεις, οι οποίες περιγράφουν ένα σκοτεινό πλέγμα σχέσεων ανάμεσα σε τμήματα της ΕΛ.ΑΣ., υπηρεσιακούς παράγοντες, συνεργάτες Υπουργών και κυκλώματα της λεγόμενης Greek Mafia.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του Documento και της Εφημερίδας των Συντακτών, υπήρξαν δικογραφικές αναφορές και στοιχεία για φερόμενες αθέμιτες παρεμβάσεις την περίοδο που ο Βουλευτής της ΝΔ Τάκης Θεοδωρικάκος ήταν υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Με αναφορές σε συνεργάτες του και σε αιτήματα προσώπων, τα οποία συνδέονταν με το οργανωμένο έγκλημα. Ο ίδιος αρνήθηκε τις κατηγορίες. Όμως το πολιτικό ερώτημα παραμένει, καθώς πώς γίνεται μια κυβέρνηση που εμφανίζεται ως τιμητής της «νομιμότητας» να βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπη με τέτοιες σκιές;

Το Reporters United αποκάλυψε πως ο τότε διευθυντής Ασφάλειας Αττικής, ήταν κατηγορούμενος στη δίκη της Greek Mafia, ενώ, σύμφωνα με το ίδιο ρεπορτάζ, η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη όχι μόνο δεν τον έθεσε σε διαθεσιμότητα, αλλά παρέμεινε σε ένα από τα πιο νευραλγικά πόστα της ΕΛ.ΑΣ.

Υπάρχει και η υπόθεση του Τούρκου επιχειρηματία. Δημοσιεύματα ανέδειξαν σοβαρά ερωτήματα για την τιμητική πολιτογράφησή του με αναφορές σε συστατική επιστολή του Υπουργού Άδωνι Γεωργιάδη, ενώ η Εφημερίδα των Συντακτών και το Documento συνέδεσαν την υπόθεση με το ευρύτερο περιβάλλον αποκαλύψεων για Greek Mafia και κυκλώματα πλαστών εγγράφων.

Ας είναι λοιπόν πιο προσεκτικοί όσοι μιλούν για «εγκληματικές οργανώσεις». Γιατί όταν οι κοινωνικές αντιστάσεις βαφτίζονται εγκληματικότητα, ενώ τα κυκλώματα της νύχτας, οι επίορκοι μηχανισμοί, οι ύποπτες πολιτογραφήσεις, οι παρεμβάσεις στην Αστυνομία και οι δικογραφίες που λιμνάζουν αντιμετωπίζονται με σιωπή, καθυστέρηση ή πολιτική κάλυψη, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι διαδηλωτές. Το πρόβλημα είναι η ίδια η εξουσία.

Και αυτή η εξουσία δεν παράγει μόνο θεσμική σήψη. Παράγει καθημερινή κοινωνική βία. Δεν είναι εγκληματίες όσοι διαμαρτύρονται, επειδή δεν μπορούν να ζήσουν. Εγκληματική είναι η πολιτική, η οποία οδηγεί έναν ολόκληρο λαό στη μόνιμη ασφυξία.

Είναι η πολιτική που αφήνει την κοινωνία να βουλιάζει στην απόγνωση. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, οι αυτοκτονίες ανήλθαν σε 530 το 2019, 464 το 2020, 467 το 2021, 516 το 2022 και 488 το 2023. Για το 2025, το Παρατηρητήριο Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ κατέγραψε σημαντική αύξηση σε σχέση με το 2024 και το 2023. Δεν πρόκειται για απλή στατιστική. Είναι κραυγή κοινωνικής απόγνωσης. Είναι το αποτύπωμα μιας κοινωνίας που ζει με την πλάτη στον τοίχο. Κανείς δεν μπορεί και να κάνει πως δεν βλέπει. Πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος, μια οικογένεια, μια ζωή που καταστράφηκε μέσα σε κοινωνικές συνθήκες μοναξιάς, χρεών, ανασφάλειας και εγκατάλειψης, δημιούργημα της άθλιας κυβερνητικής πολιτικής.

Είναι η πολιτική των μαζικών κατασχέσεων. Η ίδια η ΑΑΔΕ καταγράφει 466.784 κατασχέσεις στα χέρια τρίτων το 2024 και 500.316 το 2025, ενώ το σύνολο των αναγκαστικών μέτρων είσπραξης έφτασε τις 528.999 το 2025. Την ώρα που η κυβέρνηση μιλά για «ανάπτυξη», εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι ζουν με τον φόβο της δέσμευσης λογαριασμών, της απώλειας εισοδήματος, της οικονομικής εξόντωσης. Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τα κυβερνητικά δελτία θριάμβου της οικονομικής πολιτικής με λογαριασμούς δεσμευμένους, μισθούς τσακισμένους, σπίτια σε κίνδυνο, και χρέη που πνίγουν την καθημερινότητα.

Και εδώ αποκαλύπτεται όλο το μέγεθος της πρόκλησης. Η απονομιμοποιημένη κυβέρνηση ΝΔ, η οποία κυνηγά εργαζόμενους, ανέργους, μικροεπαγγελματίες και λαϊκά νοικοκυριά για χρέη λίγων εκατοντάδων ή λίγων χιλιάδων ευρώ, είναι η κυβέρνηση του κόμματος, το οποίο χρωστά πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Ισολογισμό της ΝΔ για το 2024, το κυβερνών κόμμα εμφανίζει συνολικές υποχρεώσεις 541.866.905,86 ευρώ, από τις οποίες 530.998.610,28 ευρώ είναι τραπεζικά δάνεια. Δηλαδή, την ώρα που η ΑΑΔΕ προχωρά σε εκατοντάδες χιλιάδες κατασχέσεις λογαριασμών, την ώρα που ο λαός πνίγεται στα χρέη, το κυβερνών κόμμα κουβαλά χρέη πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ και συνεχίζει να παριστάνει τον κήρυκα της «υπευθυνότητας» και της «νομιμότητας».

Αυτή είναι η ταξική τους δικαιοσύνη:

• για τον φτωχό, κατασχέσεις και πείνα.
• για τον εργαζόμενο, ποινές και απειλές.
• για τον μικροοφειλέτη, δέσμευση λογαριασμού και εξώσεις.
• για τις συλλογικότητες/συλλόγους, εγκληματικές οργανώσεις.
• για τους εργοδότες, απελευθέρωση της εκμετάλλευσης και της ασυδοσίας.
• για το κυβερνών κόμμα, ανοχή, ασυλία και πολιτικό θράσος.

Ας μη μιλούν λοιπόν για «νομιμότητα» εκείνοι, οι οποίοι κυβερνούν με κόμμα βουτηγμένο στα χρέη. Ας μη μιλούν για «εγκληματικές οργανώσεις» εκείνοι, οι οποίοι έχουν μετατρέψει την οικονομική ασφυξία των πολλών σε κανονικότητα, ενώ οι δικές τους κομματικές υποχρεώσεις μετριούνται σε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ.

Είναι η πολιτική της φτωχοποίησης. Η ΕΛΣΤΑΤ καταγράφει πως το 2025 το 27,5% του πληθυσμού βρισκόταν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού. Στα παιδιά 0–17 ετών το ποσοστό φτάνει το 29,6%. Δηλαδή, πίσω από τα πανηγύρια για «επενδυτική βαθμίδα» και «ισχυρή οικονομία», σχεδόν ένας στους τρεις ανθρώπους —και σχεδόν ένα στα τρία παιδιά— ζει στο όριο ή κάτω από το όριο της αξιοπρέπειας.

Είναι η πολιτική που πανηγυρίζει για δείκτες, ενώ η αγοραστική δύναμη του λαού έχει πάει στο ναδίρ. Σύμφωνα με τη Eurostat, το 2025 το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ελλάδας σε μονάδες αγοραστικής δύναμης ήταν μόλις στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ, μαζί με τη Βουλγαρία στο χαμηλότερο επίπεδο της Ένωσης.

Αυτή είναι η κοινωνία, η οποία διαμορφώνει η απονομιμοποιημένη κυβέρνηση της ΝΔ, ώστε οι λίγοι και οι εκλεκτοί να θησαυρίζουν, ενώ οι πολλοί και οι άνθρωποι του μόχθου να μετράνε το σούπερ μάρκετ, το ρεύμα, το ενοίκιο, τα φάρμακα, τα χρέη και τις δόσεις. Μια κοινωνία, όπου ο εργαζόμενος δεν ζει από τον μισθό του, αλλά επιβιώνει μετά βίας μέχρι τον επόμενο λογαριασμό.

Αυτή είναι η πραγματικότητα της κοινωνίας, την οποία θέλουν να κρύψουν πίσω από τη λάσπη περί «εγκληματικών οργανώσεων». Όταν η κοινωνία στενάζει από την ακρίβεια, τις κατασχέσεις, τα χρέη, τους μισθούς πείνας, την ανασφάλεια και την απόγνωση, η απονομιμοποιημένη κυβέρνηση δεν απαντά με προστασία, δικαιώματα και αξιοπρέπεια. Απαντά με καταστολή, συκοφαντία και ποινικοποίηση της κάθε αντίστασης στην πολιτική της.

Γι’ αυτό το ερώτημα πρέπει να αντιστραφεί: Ποιος είναι πραγματικά επικίνδυνος για την κοινωνία; Αυτός που διαμαρτύρεται ή αυτός που κυβερνά πάνω σε φτώχεια, θανάτους, κατασχέσεις, παρακολουθήσεις, συγκάλυψη, διαφθορά, χρέη και κοινωνική λεηλασία;

Δεν είναι εγκληματική οργάνωση η κάθε συλλογικότητα, η οποία αντιστέκεται. Δεν είναι εγκληματική οργάνωση οι εργαζόμενοι, οι οποίοι απεργούν. Δεν είναι εγκληματική οργάνωση οι φοιτητές και οι πολίτες, οι οποίοι διαδηλώνουν. Δεν είναι εγκληματική οργάνωση όσοι φωνάζουν «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». Δεν είναι εγκληματική οργάνωση όσοι καταγγέλλουν την ακρίβεια, τα χρέη, τους πλειστηριασμούς, τις κατασχέσεις, τη φτώχεια και την κρατική βία.

Εγκληματική είναι η πολιτική, που αφήνει τρένα χωρίς ασφάλεια. Εγκληματική είναι η πολιτική, που αφήνει ανθρώπους να πνίγονται στα σύνορα. Εγκληματική είναι η πολιτική, που παρακολουθεί πολίτες, πολιτικούς και δημοσιογράφους. Εγκληματική είναι η πολιτική, που μοιράζει δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα σε κυκλώματα. Εγκληματική είναι η πολιτική, που αφήνει αναπάντητα τα ερωτήματα για σχέσεις κράτους, αστυνομικών μηχανισμών και οργανωμένου εγκλήματος. Εγκληματική είναι η πολιτική, που κυνηγά τον φτωχό για μικροχρέη, ενώ το κυβερνών κόμμα χρωστά πάνω από μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Εγκληματική είναι η πολιτική, που μετατρέπει τη ζωή σε επιβίωση, την εργασία σε εξόντωση, το σπίτι σε χρέος και την κοινωνική διαμαρτυρία σε ποινικό αδίκημα.

Η απονομιμοποιημενη κυβέρνηση της ΝΔ δεν έχει κανένα ηθικό δικαίωμα να κουνά το δάχτυλο στην κοινωνία. Όταν η εξουσία παράγει φτώχεια, θανάτους, συγκάλυψη, παρακολουθήσεις, καταστολή, ατιμωρησία και ταξική ασυλία για τους δικούς της μηχανισμούς, δεν δικαιούται να βαφτίζει «εγκληματίες» όσους αντιστέκονται.

Η απάντηση πρέπει να είναι μαζική, πολιτική και ανυποχώρητη. Να μπει τέλος στην πολιτική, η οποία γεννά δυστυχία για τους πολλούς και ασυλία για τους λίγους. Οι άνθρωποι του μόχθου και της εργασίας δεν τρομοκρατούνται. Οργανώνονται, αντιστέκονται και διεκδικούν ζωή και δικαιώματα με αξιοπρέπεια.

Κάτω τα χέρια από τις κοινωνικές αντιστάσεις. Καμία ποινικοποίηση της αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη. Καμία συγκάλυψη για Τέμπη, Πύλο, υποκλοπές, ΟΠΕΚΕΠΕ και κρατική διαφθορά. Καμία ανοχή στις σκιές διασύνδεσης κράτους, αστυνομικών μηχανισμών και οργανωμένου εγκλήματος. Καμία ανοχή στη φτώχεια, στις κατασχέσεις, στην ακρίβεια και στην κοινωνική εξόντωση.

Ρόδος, 04 Ιούλη 2026