Ρόδος, 06/07/2026

Η ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου για το απαράδεκτο περιστατικό στο Καστελόριζο δεν είναι μόνο μια απλή πολιτική υπεκφυγή. Είναι ξέπλυμα μιας βαθιά επικίνδυνης κατάστασης. Είναι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός εν δράση.

Την ώρα που ένας αγροτικός γιατρός οδηγήθηκε στο αστυνομικό τμήμα, ενώ το θέμα είχε ήδη πάρει δημόσιες διαστάσεις γύρω από τις ελλείψεις, την υποστελέχωση, την εργασιακή εξουθένωση, τις συνθήκες διαμονής των γιατρών και την πρόσβαση του ασθενοφόρου στο Περιφερειακό Ιατρείο, ο Ιατρικός Σύλλογος Ρόδου επέλεξε να μας πει πως πρόκειται για «ιδιωτική ποινική διαφορά». Αλήθεια;

Ιδιωτική διαφορά είναι όταν γιατρός καταγγέλλει πως οι δύο αγροτικοί γιατροί σηκώνουν στις πλάτες τους την υγειονομική κάλυψη ενός ακριτικού νησιού; Ιδιωτική διαφορά είναι όταν ζητείται αναγκαίος εξοπλισμός, όπως ενδεικτικά ο φορητός αναλυτής τροπονίνης, για την έγκαιρη διάγνωση σοβαρών καρδιολογικών περιστατικών; Ιδιωτική διαφορά είναι όταν καταγγέλλονται ακατάλληλες συνθήκες διαμονής για τους γιατρούς που στέλνονται να υπηρετήσουν σε ακριτική περιοχή; Ιδιωτική διαφορά είναι όταν επισημαίνεται πως η πρόσβαση του ασθενοφόρου εμποδίζεται από τέντες και τραπεζοκαθίσματα;

Όχι. Δεν είναι ιδιωτική διαφορά. Είναι δημόσιο ζήτημα. Είναι ζήτημα δημόσιας υγείας. Είναι ζήτημα προστασίας των εργαζομένων. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου για τους κατοίκους και τους επισκέπτες ενός ακριτικού νησιού.

Ο Γενικός Γραμματέας της ΟΕΝΓΕ, Πάνος Παπανικολάου, έβαλε το θέμα στη σωστή του βάση. Δεν μπορεί η σύλληψη ή η προσαγωγή του γιατρού, ο οποίος αναδεικνύει τις ελλείψεις, να αντιμετωπίζεται σαν ένα δήθεν ποινικό επεισόδιο, αποκομμένο από τη λειτουργία της δημόσιας δομής υγείας. Δεν μπορεί η αστυνομική εμπλοκή να αποσπά τον γιατρό από τη δομή, με το ερώτημα να μένει αναπάντητο «εάν εκείνη την ώρα υπήρχε επείγον περιστατικό, ποιος θα είχε την ευθύνη»;

Αυτό το ερώτημα ο Ιατρικός Σύλλογος Ρόδου το προσπέρασε. Αντί να υπερασπιστεί καθαρά τον συνάδελφο γιατρό. Αντί να απαιτήσει την πλήρη διερεύνηση των συνθηκών της σύλληψης. Αντί να καταγγείλει την εγκατάλειψη των δημόσιων δομών υγείας στα νησιά. Αντί να απαιτήσει την στελέχωση, τον εξοπλισμό, την αξιοπρεπή στέγαση και την ασφαλή πρόσβαση των ασθενοφόρων. Επέλεξε τη γλώσσα της κυβέρνησης και της διοίκησης για δήθεν «ιδιωτική διαφορά», «νηφαλιότητα», «σεβασμός στη Δικαιοσύνη» και «όχι πρόωρες κρίσεις».

Ας τελειώνουμε με την υποκρισία. Ο σεβασμός στη Δικαιοσύνη δεν σημαίνει σιωπή μπροστά στην αστυνομική απομάκρυνση γιατρού από τη δομή υγείας. Το τεκμήριο αθωότητας δεν σημαίνει πως ο συνδικαλιστικός φορέας παραιτείται από την υποχρέωσή του να υπερασπιστεί τον εργαζόμενο και το δημόσιο σύστημα υγείας. Η συνδικαλιστική ιδιότητα δεν είναι άλλοθι αδράνειας προς όφελος της κυβερνητικής πολιτικής. Η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική θέση. Και εδώ η πολιτική θέση του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου είναι αποκαλυπτική. Επιδιώκει να αποσυνδέσει το περιστατικό από τις ελλείψεις, να βγάλει από το κάδρο την 2η ΥΠΕ, το Υπουργείο Υγείας, τη δημοτική και τοπική ευθύνη, καθώς και να μετατρέψει ένα δημόσιο κοινωνικό ζήτημα σε «διαφορά μεταξύ ιδιωτών». Μια λέξη…ντροπή!

Αυτό ακριβώς είναι ο κυβερνητικός συνδικαλισμός! Όταν ο συνδικαλιστικός φορέας δεν συγκρούεται με την εξουσία, αλλά της προσφέρει επιχειρήματα. Όταν δεν οργανώνει την άμυνα των εργαζομένων, αλλά καλύπτει τη διοικητική αδράνεια. Όταν δεν λέει «κάτω τα χέρια από τον γιατρό που μίλησε», αλλά κρύβεται πίσω από διαδικαστικές διατυπώσεις.

Το πρόβλημα στο Καστελόριζο δεν γεννήθηκε από μια μήνυση. Η μήνυση ήταν η αφορμή. Το πρόβλημα είναι η χρόνια πολιτική εγκατάλειψη των δημόσιων δομών υγείας στα νησιά. Είναι οι μετακινήσεις – μπαλώματα. Είναι η υποστελέχωση. Είναι η απουσία του αναγκαίου εξοπλισμού. Είναι οι γιατροί που στέλνονται σε ακριτικές περιοχές χωρίς πραγματική στήριξη, χωρίς αξιοπρεπείς συνθήκες, χωρίς προστασία όταν καταγγέλλουν τα αυτονόητα. Και όταν μιλούν; Αντί να ακούγονται, στοχοποιούνται.

Η Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου καταγγέλλει την πολιτική/κυβερνητική στάση του Ιατρικού Συλλόγου Ρόδου. Δεν δεχόμαστε να βαφτίζεται «ιδιωτική διαφορά» η ανάδειξη προβλημάτων της δημόσιας υγείας. Δεν δεχόμαστε να μένουν οι εργαζόμενοι μόνοι τους, όταν συγκρούονται με ελλείψεις, αυθαιρεσίες και τοπικά συμφέροντα. Δεν δεχόμαστε επιστημονικοί και συνδικαλιστικοί φορείς να λειτουργούν ως μηχανισμοί εκτόνωσης και συγκάλυψης. Δεν δεχόμαστε την τρομοκράτηση όσων καταγγέλλουν την πραγματική κατάσταση στις δημόσιες υπηρεσίες.

Καλούμε τα σωματεία, τους συλλόγους εργαζομένων, τους υγειονομικούς, τους εργαζόμενους στους Δήμους και κάθε δημοκρατικό πολίτη να πάρουν θέση. Σήμερα στοχοποιείται ένας γιατρός, ο οποίος μίλησε δημόσια για τις ελλείψεις. Αύριο μπορεί να είναι ο κάθε εργαζόμενος, που καταγγέλλει την απουσία μέτρων ασφαλείας, την υποστελέχωση, την αυθαιρεσία, την εγκατάλειψη μιας δημόσιας υπηρεσίας. Κανείς μόνος του. Η απάντηση πρέπει να είναι συλλογική, καθαρή και αποφασιστική. Υπεράσπιση των εργαζομένων οι οποίοι μιλούν, υπεράσπιση όλων των δημόσιων υπηρεσιών, υπεράσπιση της κοινωνίας για ποιοτικές, δημόσιες και δωρεάν δημόσιες υπηρεσίες, απέναντι στην πολιτική που διαλύει τα πάντα και μετά ζητά σιωπή.

Απαιτούμε:

• Ο Ιατρικός Σύλλογος Ρόδου να καταγγείλει την άθλια κυβερνητική πολιτική στην Υγεία και να πάρει καθαρή θέση υπέρ της προστασίας του γιατρού και κάθε υγειονομικού που αναδεικνύει ελλείψεις.
• Πλήρη διερεύνηση των συνθηκών της σύλληψης/προσαγωγής και του εάν διασφαλίστηκε η απρόσκοπτη λειτουργία της υγειονομικής δομής.
• Να ελεγχθούν άμεσα οι καταγγελίες για την πρόσβαση του ασθενοφόρου στο Περιφερειακό Ιατρείο και να απομακρυνθεί κάθε εμπόδιο από τη διαδρομή πρόσβασης.
• Να εξασφαλιστεί αξιοπρεπής στέγαση για τους γιατρούς και όλους τους εργαζόμενους, οι οποίοι υπηρετούν σε ακριτικές και νησιωτικές περιοχές.
• Να καλυφθούν άμεσα οι ανάγκες του Περιφερειακού Ιατρείου Καστελόριζου με μόνιμο προσωπικό, επαρκή εξοπλισμό και όλα τα αναγκαία μέσα για ασφαλή παροχή υπηρεσιών υγείας.
• Να σταματήσει η πολιτική των πρόχειρων μετακινήσεων, των μπαλωμάτων και της επικοινωνιακής διαχείρισης της υγειονομικής «φτώχειας» των νησιών.