Η διάρθρωση των εσόδων και των δαπανών φωτίζει πως και ο προϋπολογισμός του 2020 επιδεινώνει την κατάσταση σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων και αποτελεί έναν ακόμα μηχανισμό αναδιανομής προς όφελος του μεγάλου κεφαλαίου.

Η φοροεπιδρομή στο λαό εντείνεται, με τους συνολικούς φόρους να αυξάνονται στα 52,2 δισ. ευρώ απ’ τα 51,4 δισ. πέρυσι, τους έμμεσους φόρους (ΦΠΑ) που ξεζουμίζουν τους εργαζόμενους να αυξάνονται στα 28,6 δισ. ευρώ από 27,9 δισ. το 2019, και το φόρο εισοδήματος που πληρώνουν οι εργαζόμενοι να αυξάνεται επίσης στα 11,4 δισ. ευρώ από 11,1 δισ. το 2019. Τα ίδια τα στοιχεία του προϋπολογισμού αποδεικνύουν την κυβερνητική κοροϊδία για «μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης» του λαού με το πρόσφατο φορολογικό νομοσχέδιο.

Ο προϋπολογισμός του 2020 όχι απλά δεν αναιρεί την τεράστια φορολογική επιβάρυνση του λαού που φόρτωσαν στις πλάτες του ο ΣΥΡΙΖΑ και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά φέρνει καινούργια, πρόσθετα βάρη.

Οι σφικτοί δημοσιονομικοί στόχοι για τερατώδη πρωτογενή πλεονάσματα ύψους 3,5% για το 2020 και το 2021, όπως καθορίζει το 3ο μνημόνιο ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ, παραμένουν, ενώ ο δημοσιονομικός χώρος που «κατάφερε» η κυβέρνηση με τη μείωση των «υπερπλεονασμάτων» χωράει μόνο τις παροχές προς το μεγάλο κεφάλαιο.

Ιδιαίτερο στοιχείο της κυβερνητικής επίθεσης στους εργαζόμενους είναι η κλιμάκωση της πολιτικής του εξαναγκασμού σε «ηλεκτρονικές αγορές» που θεμελίωσε ο ΣΥΡΙΖΑ, που κυριολεκτικά τσακίζει τους αυτοαπασχολούμενους με τη νέα αύξηση του κατώτατου ορίου για ηλεκτρονικές αγορές στο δυσθεώρητο 30% του εισοδήματος.

Η αστική πολιτική για το πλαστικό χρήμα ωφελεί τις τράπεζες, μέσα απ’ τις οποίες περνάει όλο το ηλεκτρονικό εμπόριο, και τις μεγάλες εταιρείες που αυξάνουν το μερίδιό τους, οι οποίες δεν έχουν ανάγκη να «κρύβουν» τα εισοδήματά τους αφού νόμιμα πληρώνουν ελάχιστους έως καθόλου φόρους. Παράλληλα, η πολιτική αυτή «ευνοεί» και την κυβέρνηση αφού «φανερώνει» ένα κομμάτι της οικονομίας, το φέρνει στη «νόμιμη» οικονομία και με τον τρόπο αυτό εμφανίζει το ΑΕΠ αυξημένο.

Ο ΕΝΦΙΑ, παρά τις μειώσεις στους συντελεστές, εμφανίζεται αυξημένος στον προϋπολογισμό σε σχέση με το 2019. Η κυβερνητική μεθόδευση φανερώνεται στην αναφορά μιας «δίκαιης ανακατανομής του ΕΝΦΙΑ» μέσα απ’ τον υπολογισμό της πραγματικής αντικειμενικής αξίας των «πολύ ακριβών» ακινήτων που βρίσκονται σε τουριστικές παραθαλάσσιες ζώνες. Με απλά λόγια, καινούργιος στόχος της φορολογικής πολιτικής είναι η λαϊκή κατοικία παραθερισμού, με τη φορολογική πολιτική να εξελίσσεται και σε ένα εργαλείο προώθησης της «τουριστικής αξιοποίησης» της ακίνητης περιουσίας, πλευρά που εντάσσεται στον στόχο της θεαματικής αύξησης του τουριστικού ρεύματος.

Ο ταξικός χαρακτήρας της ανάπτυξης αποδεικνύεται επίσης από τη διάρθρωση των κρατικών δαπανών και τις προσπάθειες «εξοικονόμησής» τους. Χαρακτηριστικά, ο προϋπολογισμός προβλέπει νέα συρρίκνωση κατά 500 εκατομμύρια ευρώ στο κονδύλι για τις συντάξεις και «εξοικονόμηση» στις δαπάνες των ΟΤΑ ύψους 110 εκατ. ευρώ μέσα απ’ την αύξηση της εισπραξιμότητας των εσόδων των δήμων, δηλαδή μέσα από μεγαλύτερη απομύζηση των εργαζόμενων – λαϊκών στρωμάτων απ’ το τοπικό κράτος κ.τ.λ.

Αναδημοσίευση αποσπάσματος άρθρου:

Τίτλος: “Ανάπτυξη για το κεφάλαιο σημαίνει νέες θυσίες για το λαό”

Εφημ. Ριζοσπάστης, 14-15/01/2019

Όμως, ο πρώτος προϋπολογισμός που καταρτίστηκε «στην ανάπτυξη… για την ανάπτυξη» έρχεται να επιβεβαιώσει πως η καπιταλιστική ανάπτυξη δεν είναι για όλους. Είναι ανάπτυξη των κερδών του κεφαλαίου και προϋποθέτει διατήρηση, συνέχιση και κλιμάκωση της αντιλαϊκής επίθεσης.

Και ο προϋπολογισμός της ανάπτυξης κινείται στην ίδια ρότα με τους προϋπολογισμούς όλων των προηγούμενων ετών. Θυσίες από το λαό για τα κέρδη του μεγάλου κεφαλαίου.

Απ’ τη διάρθρωση των εσόδων και των εξόδων του προϋπολογισμού, τα διάφορα μέτρα που δρομολογεί η κυβέρνηση και αποτυπώνονται στον προϋπολογισμό ή τις προβλέψεις για την εξέλιξη των μισθών, το συμπέρασμα είναι το ίδιο. Η καπιταλιστική ανάπτυξη σημαίνει ανάπτυξη για το μεγάλο κεφάλαιο και απαιτεί συνεχείς θυσίες για τους εργαζόμενους και συνολικά αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Η πρόβλεψη για φθηνή εργατική δύναμη είναι ένα απ’ τα πέδιλα του προϋπολογισμού, που ενώ προβλέπει ρυθμό ανάπτυξης 2,8% για το 2020, για την ίδια περίοδο προβλέπει πως η αύξηση του μέσου μισθού θα φθάσει μόλις το 1,2%. Δηλαδή από την αύξηση του ΑΕΠ μόλις το 40% θα πάει στους μισθούς.

Η «αύξηση» του μέσου μισθού όχι μόνο υπολείπεται δραστικά της συρρίκνωσης των τελευταίων 10 ετών, αλλά, ουσιαστικά, τα οφέλη της αύξησης της παραγωγικότητας τα καρπώνεται το μεγάλο κεφάλαιο, αφού προβλέπει νέα, περαιτέρω συρρίκνωση του μεριδίου των μισθών στην πίτα του ΑΕΠ.

Ακόμα περισσότερο, η «αύξηση» του μέσου μισθού θα εξανεμιστεί, κυριολεκτικά, μέσα απ’ την αύξηση της φορολογίας. Οι φόροι για τους εργαζόμενους προβλέπεται να αυξηθούν μέσα στο 2020 κατά 1,5 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2019. Ο,τι εισπράξουν οι εργαζόμενοι απ’ τις όποιες αυξήσεις, θα το γυρίσουν πίσω στο κράτος του κεφαλαίου με τη μορφή φόρων για να το ξαναγυρίσει στο μεγάλο κεφάλαιο με τη μορφή επιχορηγήσεων. 

Αναδημοσίευση αποσπάσματος άρθρου:

Τίτλος: “Ανάπτυξη για το κεφάλαιο σημαίνει νέες θυσίες για το λαό”

Εφημ. Ριζοσπάστης, 14-15/01/2019

Οι διαχρονικές περικοπές των συντάξεων και η εφαρμογή του νόμου Κατρούγκαλου, που έχουν ως αποτέλεσμα την απόδοση πολύ μικρότερων συντάξεων στους νέους συνταξιούχους, οδηγούν κάθε χρόνο στη συμπίεση της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Χαρακτηριστικά, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΕΦΚΑ ενόψει της κατάρτισης του προϋπολογισμού του 2020, οι παροχές προς τους συνταξιούχους για την κύρια σύνταξη το 2019 μειώθηκαν κατά 2,671 δισ. ευρώ σε σχέση με την αντίστοιχη παροχή του 2018!

Συγκεκριμένα, ενώ οι καταβολές για κύρια σύνταξη το 2018 ανήλθαν στα 27,335 δισ. ευρώ, φέτος το ποσό που τελικά θα καταβληθεί (εκτίμηση των υπηρεσιών του ΕΦΚΑ, ενώ ήδη διανύουμε τον τελευταίο μήνα του έτους) μειώνεται στα 24,663 δισ. Πρόκειται για μια τεράστια αφαίμαξη του εισοδήματος των συνταξιούχων, που αντιστοιχεί στο 9,77% της συνολικής συνταξιοδοτικής δαπάνης.

Σημειωτέον, το 2019 η δαπάνη για τις εκκρεμείς αιτήσεις συνταξιοδότησης μειώθηκε στα 177 εκατ. ευρώ, από τα 677 εκατ. ευρώ το 2018. Αλλά ακόμα κι αν αφαιρέσουμε τη διαφορά των 500 εκατ. ευρώ μεταξύ των δύο ετών, το συνολικό κονδύλι για τις κύριες συντάξεις φέτος μειώθηκε κατά 2,171 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2018.

Η δραστική αυτή μείωση του κονδυλίου για τις συντάξεις το τρέχον έτος αποτυπώνει την προοδευτική επίδραση που έχει ο νέος τρόπος υπολογισμού των συντάξεων με τον νόμο – λαιμητόμο (4387/2016), αποδεικνύοντας τις καταστροφικές συνέπειές του στο εισόδημα των συνταξιούχων. Επιβεβαιώνει επίσης ότι κατά το τρέχον έτος ο ρυθμός απονομής των εκκρεμών συντάξεων επιδεινώθηκε περαιτέρω, με αποτέλεσμα χιλιάδες νέοι συνταξιούχοι να λαμβάνουν τα πενιχρά ποσά των προσωρινών συντάξεων και με αυτά να προσπαθούν να επιβιώσουν…

Με βάση τον καταρτιζόμενο προϋπολογισμό για το 2020, το κονδύλι για τις κύριες συντάξεις αναμένεται να μειωθεί παραπέρα, κατά 155 εκατ. ευρώ, δείχνοντας ότι η τάση μείωσης των συντάξεων θα συνεχίζεται απρόσκοπτα.

Η προϋπολογισμένη παραπέρα μείωση των συντάξεων για τον επόμενο χρόνο εκφράζεται και στην κλιμακούμενη μείωση της κρατικής επιχορήγησης προς τον ΕΦΚΑ, η οποία για το 2020 περικόπτεται κατά 481 εκατ. ευρώ, από τα 14,902 δισ. ευρώ στα 14,421 δισ.

Αναδημοσίευση άρθρου: 

Ιστοσελίδα atexnos.gr, 13-12-2019

Στη συνέχεια, με τους νόμους 3863 και 3865 το 2010 (νόμοι Λοβέρδου – Κουτρουμάνη), τον νόμο 4093 το 2012 (νόμος Βρούτση) και τελικά τους νόμους 4336 το 2015 του ΣΥΡΙΖΑ και τον νόμο 4387 το 2016 (νόμος Κατρούγκαλου), ο οποίος αποτελεί τη συμπύκνωση και κορύφωση όλων των προηγούμενων ανατροπών, τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης θα απογειωθούν στα 67 έτη, η κύρια σύνταξη θα διαχωριστεί σε «εθνική» και «ανταποδοτική», το ύψος των συντάξεων θα μειωθεί δραστικά, τα 40 χρόνια εργασίας για το δικαίωμα στην πλήρη σύνταξη θα μονιμοποιηθούν, ενώ θα περικοπεί παραπέρα και η κρατική χρηματοδότηση, η οποία πλέον θα περιοριστεί μόνο στην «εθνική σύνταξη».

Όλα αυτά τα μέτρα σε συνδυασμό θα ανοίξουν το δρόμο για την πλήρη ιδιωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης, που πλέον αναλαμβάνει να φέρει σε πέρας τώρα η ΝΔ.

Απ’ αυτή την άποψη, το νομοσχέδιο Γιαννίτση ήταν η πρώτη «δομική μεταρρύθμιση» (όπως τη χαρακτηρίζει και η πρόσφατη μελέτη του ινστιτούτου των βιομηχάνων, του ΙΟΒΕ), η οποία αποτέλεσε τον οδηγό για την ενιαία κλιμάκωση της επίθεσης από όλες τις κυβερνήσεις ΝΔ – ΣΥΡΙΖΑ – ΠΑΣΟΚ από το 2010 μέχρι σήμερα.

Ως τέτοια, έχει σημασία να υπενθυμίσουμε τα βασικά μέτρα που προέβλεπε, καθώς ακόμα και σήμερα οι αντίπαλοι της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης την εμφανίζουν ως… «χαμένη ευκαιρία», που αν είχε εφαρμοστεί δήθεν θα «έσωζε τις συντάξεις»! Εμφανίζουν δηλαδή ως… «σωτηρία» της Κοινωνικής Ασφάλισης το γκρέμισμά της μια ώρα αρχύτερα!

Συγκεκριμένα, το νομοσχέδιο Γιαννίτση προωθούσε:

• Αύξηση στα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα για άνδρες και γυναίκες στα 65 χρόνια, όπως εκείνη τη χρονική στιγμή ίσχυε για τους πρωτοασφαλιζόμενους μετά την 1/1/1993.
• Αύξηση για όλους τους ασφαλισμένους των ελάχιστων αριθμών ενσήμων από τα 4.050 στα 4.500 ένσημα (15ετία) για την κατοχύρωση ασφαλιστικού δικαιώματος, επεκτείνοντας και εδώ όσα είχαν νομοθετηθεί το 1992 για τους «νέους» ασφαλισμένους.
• Την κατάργηση της 35ετίας προκειμένου να εξασφαλίζεται το δικαίωμα σε πλήρη σύνταξη, θεσμοθετώντας τα 40 χρόνια ασφάλισης (12.000 ένσημα).
• Μείωση των συντάξεων με τη μείωση του ποσοστού αναπλήρωσης (στο 60% από το 80%), καθώς και του συντάξιμου μισθού.
• Επανεξέταση του καθεστώτος των ΒΑΕ και αποχαρακτηρισμός μιας σειράς ειδικοτήτων και επαγγελμάτων.
• Μείωση της κρατικής χρηματοδότησης.

Αναδημοσίευση αποσπάσματος:

Εφημ. Ριζοσπάστης, 07-12-2019, σελ.09