Ρόδος, 15/08/2026

Στις 21 Ιουλίου ζητήσαμε να μην εγκριθεί η τριακονταετής παράταση στην παρούσα μορφή της, να ανασταλεί η εφαρμογή της απόφασης 356/2025 μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος της επενδυτικής υποχρέωσης και να δρομολογηθεί η διαδικασία που προβλέπουν η γνωμοδότηση 110/2008 του ΝΣΚ και η απόφαση 780/2008 του Δημοτικού Συμβουλίου.

Από τότε η δημοτική αρχή προβάλλει τέσσερις συγκεκριμένους όρους ως επιχειρήματα υπέρ της νέας συμφωνίας. Τους εξετάζουμε έναν προς έναν, γιατί το ερώτημα δεν είναι εάν κάποιος από αυτούς έχει αξία. Το ερώτημα είναι εάν αρκούν για να δικαιολογήσουν απέναντι στην κοινωνία της Ρόδου τη δέσμευση του «Ξενοδοχείου των Ρόδων» μέχρι το 2056, ενώ παραμένει ακόμη αδιευκρίνιστη η τύχη της παλαιάς επενδυτικής υποχρέωσης. Με αυτό το κριτήριο, ως Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου εξετάζουμε τους τέσσερις όρους της δημοτικής αρχής:

1. Οι εργαζόμενοι δεν είναι άλλοθι για την τριακονταετή παράταση.

Η Συλλογική Σύμβαση δεν είναι αντάλλαγμα για τη μίσθωση, ούτε χρειάζεται πολιτικούς μεσάζοντες. Είναι υπόθεση των εργαζομένων και της εργοδοσίας και πρέπει να υπογραφεί ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσει ο Δήμος για το ακίνητο. Η σύνδεσή της με μια τριακονταετή παράταση δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο: τα εργασιακά δικαιώματα να εμφανίζονται ως αντάλλαγμα επιχειρηματικών διευκολύνσεων.

Αν η δημοτική αρχή θέλει πραγματικά να στηρίξει τους εργαζόμενους, ας απαιτήσει από την εργοδοσία να προχωρήσει τώρα στη Συλλογική Σύμβαση, χωρίς να τη χρησιμοποιεί ως επιχείρημα για την έγκριση της τριακονταετούς παράτασης. Η σημερινή μίσθωση λήγει στις 31 Δεκεμβρίου 2026. Υπάρχει χρόνος να ολοκληρωθεί ο έλεγχος του φακέλου και να διαπραγματευτεί ο Δήμος Ρόδου από ισχυρότερη θέση. Οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να χρησιμοποιούνται ως μοχλός πίεσης για να περάσει μέσα στον Αύγουστο μια συμφωνία που θα δεσμεύει τη Ρόδο μέχρι το 2056.

2. Η συντήρηση της επιχείρησης δεν είναι «δώρο» στο Δήμο.

Οι επενδύσεις των 6 έως 12 εκατ. ευρώ παρουσιάζονται ως μεγάλο αντάλλαγμα. Αλλά ποιος επιχειρηματίας θα λειτουργούσε για άλλα τριάντα χρόνια ένα μεγάλο ξενοδοχείο χωρίς ανακαίνιση, επισκευές και εκσυγχρονισμό; Αν δεν επενδύσει στην εγκατάστασή του, θα χάσει πελατεία και έσοδα. Άρα σημαντικό μέρος αυτών των δαπανών εξυπηρετεί πρώτα την ίδια την επιχειρηματική δραστηριότητα. Πρόκειται, άλλωστε, για επιχειρηματικές δαπάνες, οι οποίες μπορεί, ανάλογα με το ισχύον πλαίσιο, να συνοδεύονται από φορολογικά ή χρηματοδοτικά κίνητρα και απαλλαγές.

Και κυρίως, πως τα 6 ή 12 εκατ. ευρώ δεν έχουν καμία σχέση με την παλαιά επενδυτική υποχρέωση των 20 δισ. δραχμών, η σημερινή ενδεικτική αξία της οποίας προσεγγίζει τα 124 εκατ. ευρώ. Δεν μπορεί μια ανακαίνιση του ακινήτου που θα εκμεταλλεύεται η εταιρεία μέχρι το 2056 να παρουσιαστεί ως απάντηση σε μια εντελώς διαφορετική υποχρέωση προς τη Ρόδο.

3. Το ΔΗΦΟΔΩ είναι πραγματικό όφελος — αλλά δεν συμψηφίζεται με την επενδυτική υποχρέωση.

Υπάρχει συγκεκριμένο οικονομικό όφελος. Η παραίτηση της εταιρείας δεν αφορά μόνο τόκους ή μέρος της απαίτησης, αλλά «κάθε δικαίωμα επιστροφής» ποσών ΔΗΦΟΔΩ, μαζί με κάθε συναφή τόκο, προσαύξηση και δικαστικό έξοδο. Ο Δήμος λοιπόν απαλλάσσεται από μια πραγματική οικονομική εκκρεμότητα και από την αντίστοιχη αξίωση της εταιρείας.

Αλλά δεν είναι νέα επένδυση. Δεν είναι χρήματα, τα οποία εισρέουν στην τοπική κοινωνία. Είναι παραίτηση από μια ήδη υπάρχουσα απαίτηση. Και ασφαλώς δεν συμψηφίζει ούτε εξαφανίζει την επενδυτική υποχρέωση των 20 δισ. δραχμών, η σημερινή ενδεικτική αξία της οποίας προσεγγίζει τα 124 εκατ. ευρώ.

4. Πώς ξέρουμε ότι τα 625.000 ευρώ είναι η καλύτερη συμφωνία;

Η δημοτική αρχή παρουσιάζει το νέο μίσθωμα ως οικονομική επιτυχία. Αλλά υπάρχει ένα απλό ερώτημα. Πώς ξέρουμε πως αυτή είναι η καλύτερη προσφορά, όταν δεν ζητήσαμε ποτέ δεύτερη; Υπάρχει άλλος επενδυτής, ο οποίος θα έδινε περισσότερο; Μεγαλύτερο μίσθωμα; Περισσότερες επενδύσεις; Ετήσια αναπροσαρμογή; Καλύτερη συμμετοχή του Δήμου στα έσοδα; Δεν γνωρίζουμε, καθώς η έκθεση ενός εκτιμητή δεν αντικαθιστά τον ανταγωνισμό. Η έκθεση ενός εκτιμητή μπορεί να αποτιμήσει το ακίνητο. Μόνο όμως μια ανοικτή ανταγωνιστική διαδικασία μπορεί να δοκιμάσει στην πράξη τι είναι διατεθειμένη να προσφέρει η αγορά.

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι εάν η δημοτική αρχή κατάφερε να συγκεντρώσει τέσσερα επιχειρήματα υπέρ της συμφωνίας. Το ζήτημα είναι τι ζητά από τη Ρόδο να δώσει σε αντάλλαγμα. Να δεσμεύσει για τριάντα ακόμη χρόνια ένα ιστορικό δημοτικό ακίνητο, πριν καν ολοκληρωθεί ο έλεγχος για μια παλαιά υποχρέωση τεράστιας οικονομικής σημασίας. Δεν μπορεί να τίθεται στην κοινωνία το δίλημμα «ή αποδεχόμαστε τώρα τη συμφωνία ή χάνουμε τα οφέλη». Ο Δήμος οφείλει πρώτα να διερευνήσει και να διεκδικήσει πλήρως ό,τι δικαιούται η κοινωνία της Ρόδου και μετά να αποφασίσει τι, σε ποιον και με ποιους όρους παραχωρεί για τις επόμενες τρεις δεκαετίες.

Εδώ λοιπόν, ως Εργατική Πρωτοπορία Δήμου Ρόδου, επιστρέφουμε στο ερώτημα που θέσαμε με την παρέμβασή μας της 21ης Ιουλίου. Τι απέγινε η παλαιά επενδυτική υποχρέωση; Το ΝΣΚ είπε πως αυτή παρέμενε ακέραιη. Το Δημοτικό Συμβούλιο με την 780/2008 ζήτησε την υλοποίησή της. Το Υπουργείο Τουρισμού το 2014 εξακολουθούσε να θεωρεί την υπόθεση ανοικτή. Ακόμη και το 2019 η τότε δημοτική αρχή (Καμπουράκης) ανακοίνωνε νέο έλεγχο για την υλοποίησή της.

Σήμερα, αντί να ολοκληρωθεί αυτός ο έλεγχος, συζητάμε χωρίς τη συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας για το πώς θα δεσμεύσουμε το ακίνητο μέχρι το 2056. Περισσότεροι από τέσσερις μήνες απομένουν μέχρι τη λήξη της μίσθωσης. Ας αξιοποιηθεί αυτός ο χρόνος για να ολοκληρωθεί ο έλεγχος της επενδυτικής υποχρέωσης, να εφαρμοστεί η διαδικασία που προβλέπουν η γνωμοδότηση 110/2008 του ΝΣΚ και η απόφαση 780/2008 του Δημοτικού Συμβουλίου και να εξεταστούν δημόσια όλες οι δυνατότητες αξιοποίησης του ακινήτου. Πρώτα να μάθουμε τι πραγματικά δικαιούται η κοινωνία της Ρόδου και να συζητήσουμε δημόσια πώς θέλει να αξιοποιηθεί αυτό το ιστορικό δημοτικό ακίνητο — και όχι να το δεσμεύσουμε σήμερα μέχρι το 2056.